Sabatismos

Wrogość chrześcijan do szabatu:  Napisano już wiele ”teologicznych” rozpraw przeciwko świętowaniu szabatu, czyli przeciwko czwartemu przykazaniu Bożego Dekalogu. Nominalne chrześcijaństwo sprzeciwia się, zachowaniu szabatu, argumentując, że nie jest to już przez Pismo Święte więcej wymagane. Pobożni teolodzy twierdzą, że Jezus Chrystus za chrześciujan „wypełnił prawo”, w wyniku czego chrześcijanie otrzymali duchowy odpoczynek” od przykazań Bożych i że Jezus sam jest duchowym szabatem”, Nowego Przymierza, przez co zwolnił swoich naśladowców z obowiązku przestrzegania literalnego szabatu. Tą przewrotną interpretację o „duchowym szabacie” Chrystus Pan obala z kretesem, jako naukę błędną i niezgodną z nauką proroków i apostołów:

„Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić”. (Ew. Mateusza. 5:17). “albowiem miłość względem Boga polega na spełnianiu Jego przykazań, a przykazania Jego nie są ciężkie.“ (1 List Jana 5:3)

Przykazanie Boże nakazujące zachowanie Szabatu, jako dnia świętego, nie zostało nigdy uchylone, jak twierdzą propagatorzy niedzieli. Twierdzenie ”doktorantów” teologii, że Bóg unieważnił czwarte przykazanie Dekalogu i przeniósł jego aktualność z siódmego na pierwszy dzień tygodnia, jest kłamstwem. Nikt z mężów Bożych ani Chrystus Pan, ani prorocy, ani też apostołowie nie odwołali przestrzegania dnia odpoczynku ustanowionego przez wiekuistego Boga Stwórcę

Odwołanie przykazania o zachowaniu dnia szabatu w Nowym Przymierzu, wymagałoby rewizji proroctw, odnośnie Królestwa Bożego, w którym lud Boży będzie zachowywał szabat, ku czci swojego Boga i dawcę życia. (Izaj 66:22-23; Ezech. 46:1.3).

Nauka Kościoła rzymskokatolickiego, że po zmartwychwstaniu Pana Jezusa, przykazanie nakazujące święcenie szabatu utraciło swoją aktualność, i że apostolski Kościół nagle, bez jakiegokolwiek uzasadnienia zaczął świętować „pierwszy dzień tygodnia”, jako pamiątkę zmartwychwstania, jest kłamstwem, jak również fałszerstwem historii chrześcijaństwa.

Chrześcijanie rzymskokatolicy, jako zwolennicy świętowania pierwszego dnia tygodnia” czyli niedzieli, (dies Solis) swoją argumentacją na rzecz świętowania niedzieli kompletnie się ośmieszyli i okazali sie dyletantami, ponieważ w czasie misyjnej działalności Pana Jezusa nie istniała w kalendarzu juliańskim niedziela, i uczniom Chrystusa pierwszy dzień tygodnia” nie był znany, ponieważ w tym czasie nie istniał jeszcze kalendarz sidmiodniowy, który został dopiero  przez cesarza Konstantyna w roku  321 n.e.  ustanowiony z niedzielą, jako pierwszym dniem tygodnia.

Gdy więc Maria Magdalena oraz Maria matka Jakuba i Salome przyszły do grobu po szabacie na początku nowego sabbatonu, (Ew. Marka. 16:1-2.9), to ewangelista Marek nie mógł mieć na myśli dzisiejszej niedzieli, (dies solis), która nie była jeszcze znana, gdyż w tym czasie Rzymianie stosowali całkiem inny kalendarz oraz całkiem inną rachubę tygodnia, która w żaden sposób nie harmonizowała z książycowym cyklem, jaki był stosowany w czasach Chrystusa w Izraelu. Pierwsi uczniowie Chrystusa byli judochrześcijanami i nie przestrzegali kalendarza juliańskiego, który składał się z ośmiodniowych cyklów ”nundinum”, a w pierwszym dniu ośmiodnowego cyklu czczony był Saturn bożek rolnictwa, natomiast ostani dzień tego cyklu był zawsze dniem targowym. W kalendarzu republiki rzymskiej, jaki był w użyciu w czasie Chrystusa nie było jeszcze niedzieli, jako ”pierwszego dnia tygodnia, która została ustanowiona świętem państwowym przez cesarza Konstantyna dopiero w 321 roku. Wmawianie chrześcijanom, że apostołowie i uczniowie Chrystusa świętowali pierwszy dzień tygodnia (niedziela) na pamiątkę zmartwychwstania Chrystusa, jest niesłychanym absurdem i dowodem deletantyzmu propagatorów świętowania niedzieli, którzy zwiedli świat do czczenia pogańskiej niedzieli.

List doHebrajczyków nakazujący naśladowcom Chrystusa przestrzeganie szabatu, jest przez tłumaczy nowoczesnych wydań Pisma Świętego permanentnie fałszowany. Niezliczone egzegezy teologów na temat listu do Hebrajczyków mają tylko jeden cel, którym jest zaciemnienie prawdy o bowiązku przestrzegania szabatu przez naśladowców Jezusa. Autor listu do hebrajczyków wzywa braci chrześcijan, aby zachowywali szabat i odpoczywali w dniu siódmym od swoich dzieł, jak Bóg od swoich:

„Albowiem tak powiedział na jednem miejscu o siódmym dniu: I odpoczął Bóg dnia siódmego od wszystkich spraw swoich”. (List do Hebrajczyków  4:4).

Lud Boży powinien czcić dzień siódmy, w którym należy powstrzymać się od pracy i naśladować samego Boga, który po dokonaniu dzieła stworzenia zaprzestał gr. katapausis stwarzać (G2663). Motywem zaprzestania twórczej działalności Boga było doskonałe dzieło, które nie wymagało już żadnej dalszej działalności Ducha Bożego: I mnie też stworzył duch Boży, tchnienie Wszechmocnego i mnie uczyniło. ”  (Ks. Ijoba 33:3). Ponieważ człowiek, który był ukoronowaniem Bożego dzieła stworzenia, był biologicznie oraz duchowo doskonały i nie można było już w człowieku nic udoskonalić, ponieważ był stworzony na obraz i podobieństwo Boga. Słowo ”odpoczął” nie jest zbyt trafnym tłumaczeniem słowa katapausis, ponieważ Bóg nie odpoczywał, że się zmęczył, lecz Duch Boży zaprzestał gr. katapausis działać, i Duch Boży zakończył twórczą działalność. Nie ma nic wspanialszego i cudowniejszego, jak otaczające nas dzieło stworzenia, które swoją mądrością przerasta pojmowanie ludzkie. Na pamiątkę tego wspaniałego dzieła stworzenia błogosławił Bóg dzień siódmy i uczynił go dniem świętym, (Ksiega Rodzaju, 2:3)

Błędne przekonanie niedoszłych czcicieli Boga:  Szabat – to jest przecież świeto żydowskie, mowią zwolennicy niedzieli, lecz ci, co nie znają Pisma Świętego nie wiedzą, że szabat jest postanowiony przez Boga. Narodu żydowskiego jeszcze nie było na tym świecie, gdy Bóg, Stwórca wszechrzeczy błogosławił dzień szabatu i ustanowił go dniem świętym. Szabat nie jest wymysłem Żydów, lecz jest własnością Boga Stwórcy.

“Każdy z was będzie szanował matkę i ojca i będzie zachowywał moje szabyty.“ (Ks. Kapłańska 19:3 Biblia Tysiąclecia)

Obietnice uczynione Abrahamowi były wynikiem jego posłuszeństwa prawom Bożym (Rodzaju 26:5), tak samo wyprowadzenie z Egiptu Izraela, było uwarunkowane posłuszeństwem Izraela prawu Bożemu, co zostało zapieczętowane zawarciem przymierza pomiędzy Bogiem a ludem Izraela pod górą Synaj:

„Synowie Izraela będą pilnie przestrzegać szabatu i świętować w tym dniu, oni sami i wszyscy ich potomkowie, na znak wiecznego przymierza. Będzie to na wieki znak [ugody] między Mną a synami Izraela. Jahwe bowiem też przez sześć dni stwarzał niebo i ziemię, a siódmego dnia zaprzestał i odpoczął.” (Ks. Wyjścia 31:16-17, Biblia Warszawsko-Praska)

Błogosławieństwa spoczywającego na dniu szabatu, nikt z śmiertelnych ludzi nie jest w stanie przenieść na pierwszy dzień tygodnia. To co zostało przez Stwórcę wszechrzeczy uznane zu dobre, to zawsze będzie dobre. Czy Bóg, który stworzył świat może coś błogosławić, a potem to błogosławieństwo odwołać? To co Wszechmogący Bóg błogosławił, to będzie na zawsze błogosławione i nigdy to błogosławieństwo nie przeskoczy na dzień niedzielny:

“racz zesłać swoje błogosławieństwo na dom Twego sługi, aby trwał na wieki przed Twoim obliczem. Wszystko bowiem, co Ty pobłogosławisz, o Jahwe, pozostaje błogosławione na wieki. (1 Kron, 17,27, Biblia Warszawsko Praska).

Jest rzeczą oczywistą, że zarówno apostołowie oraz pobożne niewiasty po zmartwychwstaniu Pana Jezusa nadal przestrzegają dzień szabatu:

„Były przy tym niewiasty, które z Nim przyszły z Galilei. Obejrzały grób i w jaki sposob zostało złożone ciało Jezusa. Po powrocie przygotowały wonności i olejki; lecz zgodnie z przykazaniem zachowały spoczynek szabatu” Łuk 23, 55-56, BT.

Czyżby Maria Magdalena oraz Maria matka Jakuba, jak też Joanna nic nie wiedziały, o jakimś postanowieniu Chrystusa, że nowy i inny dzień odpoczynku obowiązuje? Czyżby Pan Jezus zapomniał im powiedzieć, że czwarte przykazanie dakalogu zostanie odwołane? Dlaczego apostolowie, Piotr i Jan po zmartwychwstaniu Pana Jezusa nadal przestrzegają dzień szabatu, i w tym dniu i udawają się na nabożeństwo?

„Gdy Piotr i Jan wchodzili pewnego dnia około godziny dziewiątej na modlitwę do świątyni”, (Dzieje Ap. 3:1, Biblia Warszasko Praska)

No tak, odpowiedzą oponenci, ponieważ Piotr i Jan byli Żydami, dlatego zachowywali szabat. Czy Jezus nie był Żydem? Czy Maria matka zbawiciela nie była żydówką? Czyż Pan Jezus nie powiedział do niewiasty samarytańskiej, że zbawienie bierze początek z Żydów? (Jan 4, 22). Ani jeden z autorów Nowego Testamentu nie wspomniał o jakimś nowym świętym dniu, rzekomo ustanowionym na pomiątkę zmartwychwstania. Chrystus Pan objawił swoim uczniom wiele rzeczy dotyczacych przyszłosci, ludu Bożego, dlaczego nie pouczył aposołów, że po jego wzmartwychwstaniu będzie inny dzień odpoczynku obowiązywał? Jeżeli tak fundamentalna zmiana w przykazaniach Bożych, miałaby nastąpić, to Jezus Chrystus powinien o tym swoich apostołów poinformować. Wiec dlaczego tego nie uczynił? Dlaczego uczniowie Pana Jezusa oraz pobożne niewiasty nadal zachowują szabat jako dzień święty? Odpowiedź na te pytania jest tylko jedna, a mianowicie, że zachowanie przykazań Bożych i przestrzeganie szabatu były sprawą oczywistą.

Biblijne znaczenie słowa sabbatismos: Czasownikową formą rzeczownika sabbatismos (Strong G4520) jest sabbatizo, co znaczy ”zachować Szabat”. Wyraz sabbatizo jest czasownikiem trybu rozkazującego, polecającego zachować szabat. Podobnie znaczenie posiada forma czasownika sabbathize, odnosząca się do drugiej osoby liczby mnogiej, co dosłownie znaczy: “wy powinniście zachować szabat“.

Słowo sabbathize występuje kilka razy w greckiej Biblii Starego Przymierza: „καὶ ἐσαββάτισεν ὁ λαὸς τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ.” (Wyjścia 16:30, Septuaginta). Autor listu do Hebrajczyków, używając tego słowa przypomina naśladowcom Chrystusa o obowiązku zachowania szabatu przez chrześcijan. Biblią wszystkich chrześcijan pochodzenia żydowskiego oraz chrześcijan pochodzenia pogańskiego, zamieszkujących obszar cesarstwa rzymskiego była Septuaginta:  Z dawien dawna bowiem w każdym mieście są ludzie, którzy co szabat czytają Mojżesza i wykładają go w synagogach.”(Dzieje Ap. 15:21).  Chrześcijanie posługujący się Septuagintą doskonale wiedzieli co autor listu do Hebrajczyków miał na myśli, gdy przepominał im o powinności zachowania szabatu, używając do tego słowa sabbatismos. Septuaginta jest przez teologów rzymskiego chrześcijaństwa dyskryminowana, ponieważ ta Biblia używana przez chrześcijan poza granicami Palestyny dowodzi, że przykazanie sobotnie nie zostało nigdy odwołane. Nakaz zachowania szabatu przez autora listu do Hebrajczyków, był jednym z głównych powodów dyskryminacji tego listu i wykluczania go z kanonu pism NT przez Kościół katolicki. Wy powinniście sabbatizo, pisał Paweł, co było wskazaniem na nakazy Jahwe w księgach Starego Przymierza, w których czasownik sabbatizo występuje: Wyj. 16.30; Kapł. 23:32; 36:21, 2Kron.26:34.

„Patrzcie! Pan dał wam szabat. Dlatego daje wam też dnia szóstego chleb na dwa dni. Zostańcie każdy na swoim miejscu, niechaj nikt w siódmy dzień nie opuszcza swego miejsca. Odpoczywał  (sabbatizo) więc lud dnia siódmego.” (Ks. Wyjścia. 16:29-30)

 Szabat dla wszyskich narodów:    Dowodem demaskującym naukę o świętości niedzieli jako herezję, są przepowiednie proroków, którzy przepowiedzieli, że poganie, ktorym będzie głoszona Ewangelia Boża, odwrócą się od swoich bożków i będą zachowywać dzień szabatu i służyć Bogu żywemu:

„Błogosławiony człowiek, który tak czyni, i syn człowieczy, który się stosuje do tego: czuwając, by nie pogwałcić szabatu, i pilnując swej ręki, by się nie dopuściła żadnego zła. Niechże cudzoziemiec, który się przyłączył do Pana, nie mówi tak: Z pewnością Pan wykluczy mnie ze swego ludu. Rzezaniec także niechaj nie mówi: Oto ja jestem uschłym drzewem. Tak bowiem mówi Pan: Rzezańcom, którzy przestrzegają moich szabatów i opowiadają się za tym, co Mi się podoba, oraz trzymają się mocno mego przymierza, dam miejsce w moim domu i w moich murach oraz imię lepsze od synów i córek, dam im imię wieczyste i niezniszczalne.” (Księga Izajasza 56:2-5 Biblia Tysiąclecia)

Izajasz prorokował, że poganie za posłuszeństwo przymierzu Bożemu i przestrzeganie szabatu otrzymają imię lepsze od synów i córek, to znaczy, że otrzymają imię lepsze niż synowie Izraela. Gdyby to było prawdą, że w Nowym Przymierzu należy zaniechać przestrzegania szabatu i swięcić katolicką niedzielę, to wtedy proroctwo Izajasza byłoby hybione i Bóg byłby zmuszony to prortoctwo Izajasza odwołać. Przepowiednia Izajasza że w Nowym Przymierzu powinien być zachowany szabat, (wszystkich zachowujących szabat bez pogwałcenia go i trzymających się mocno mojego przymierza,) całkowicie dyskredytuje i demaskuje ten wieki gmach kłamliwej teologii o rzekomej świętości dnia niedzielnego:

„Cudzoziemców zaś, którzy się przyłączyli do Pana, ażeby Mu służyć i ażeby miłować imię Pana i zostać Jego sługami – wszystkich zachowujących szabat bez pogwałcenia go i trzymających się mocno mojego przymierza, przyprowadzę na moją Świętą Górę i rozweselę w moim domu modlitwy. Całopalenia ich oraz ofiary będą przyjęte na moim ołtarzu, bo dom mój będzie nazwany domem modlitwy dla wszystkich narodów.” (Ks. Izajasza 56: 6-7, Biblia Tysiąclecia).

Kalendarzowe kłamstwo:   Twierdzenie, że chrześcijanie po zmartwychwstaniu Chrystusa, czcili pierwszy dzień tygodnia” , jako dzień zmartwychwstania, jest wielkim kłamstwem, ponieważ niedziela Dies Solis, jako dzień uznawany przez cesarza Konstantyna za „wielce czcigogny“ został dopiero w roku 321 dekretem cesarza ustanowiony dniem wolnym od pracy. Równocześnie z ustanowieniem niedzielnego dekretu cesarz Konstantyn zreformował obowiązujący kalendarz juliański, wprowadzając w miejsce ośmiodniowego tygodnia Nundinae tydzień siedmiodniowy, na wzór kalendarza żydowskiego. Celem tej reformy cesarza było formalne ustanowienie czcicieli biblijnego szabatu, czcicielami niedzieli (Dies Solis).

Bunt Hebrajczyków na pustyni:    Apostoł Paweł pisł, że doświadczenia Hebrajczyków na pustyni są nauką i ostrzeżeniem dla chrześcijan:

„Uważajcie, bracia, aby nie było w kimś z was przewrotnego serca niewiary, której skutkiem jest odstąpienie od Boga żywego,” (List do Hebrajczyków 3:12 Biblia Tysiąclecia).

Nie ma innej możliwości okazania posłuszeństwa swojemu Stwórcy, jak tylko przez zachowanie przykazań Bożych i przestrzeganie szabatu. Ci Izraelczycy, którzy wyszli z Egiptu i na pustyni buntowali się przestrzegać szabatów Jahwe, poginęli w czterdziestoletniej wędrówce i nie było im dane wejść do alegorycznego odpoczynku, czyli do ziemi obiecanej :

„Kogo zaś „obrzydził sobie przez czterdzieści lat”? Czyż nie tych, co zgrzeszyli, których „zwłoki legły na pustyni”? A komu „przysiągł, że nie wejdą do Jego odpoczynku”, jeśli nie tym, którzy okazali się nieposłuszni? Widzimy zatem, że nie mogli (tam) wejść z powodu niewiary”. (List do Hebrajczyków 3:17-19, Biblia Poznańska)

Przestroga apostoła Pawła przed nieposłuszeństwem:   O jakim to posłuszeństwie mówi apostoł Paweł w liście do Hebrajczyków? W czym to nieposłuszeństwo i niewiara chrześcjan miałoby się okazać ? Apostoł Paweł wyraźnie wskazał miejsce Pisma Świętego, gdzie Bóg żąda posłuszeństwa i zachowania szabatu od ludu Bożego:

„O siódmym dniu powiedział bowiem Bóg w ten sposób: A dnia siódmego odpoczął Bóg po wszystkich swoich trudach. Zresztą przy tej okazji znów ostrzegał: Nie wejdą tam, gdzie mogliby odpocząć razem ze Mną.” (List do Hebr. 4,4-5, Biblia Warszawsko-Praska)

Tym miejscem Pisma Świętego wskazanym ludowi Bożemu przez apostoła Pawła jest księga Rodzaju rozdział drugi:

„I ukończył Bóg w siódmym dniu dzieło swoje, które uczynił, i odpoczął dnia siódmego od wszelkiego dzieła, które uczynił. I pobłogosławił Bóg dzień siódmy, i poświęcił go, bo w nim odpoczął od wszelkiego dzieła swego, którego Bóg dokonał w stworzeniu”. (Ks. Rodzaju 2:2-3)

Paweł apelował do braci chrześcijan, aby się nie sprzeciwiali przestrzeganiu szabatu i nie popełnili takiego samego błędu nieposłuszeństwa, jak Izraelczycy na pustyni:

„Starajmy się tedy usilnie wejść do owego odpocznienia, aby nikt nie upadł, idąc za tym przykładem nieposłuszeństwa.”  (List do Hebr. 4: 11, Biblia Warszawska

Wielu ludzi jest przekonanych, że zachowanie szabatu obowiązuje tylko Żydów, i przez to wyłączają się z grona ludu Bożego, ponieważ Bóg nie jest tylko Bogiem Żydów i Chrystus nie został zrodzony na świat, aby zbawić tylko Żydów:

„Bo czyż Bóg jest Bogiem jedynie Żydów? Czy nie również i pogan? Zapewne również i pogan”. (List do Rzymian 3:29)

Autor listu do Hebrajczyków, przypominał braciom w Chrystusie rozproszonym w cesarstwie rzymskim, że pomimo prześladowań i trudów lud Boży powinien zachować szabat. Poselstwo apostoła Pawła skierowane do chrześcijan w liście do Hebrajczyków jest bezpośrednim przykazaniem Nowego Testamentu, nakazującym zachowanie szabatu przez lud Boży:

„A zatem pozostaje odpoczynek szabatu dla ludu Bożego. Kto bowiem wszedł do Jego odpoczynku, odpocznie po swych czynach, jak Bóg po swoich.” (List do Hebrajczyków. 4: 9 – 10).

Cześć oddawana Stwórcy w Królestwie Bożym:  Sprawdzi się to, że: Każdego miesiąca podczas nowiu i każdego tygodnia w szabat, przyjdzie każdy człowiek, by Mi oddać pokłon – mówi Jahwe”. (Ks. Izajasza 66:23, BT, II)

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s