Proście Ojca w moim imieniu

Pośrednik Starego Przymierza  Pośrednictwa Jezusa Chrystusa pomiędzy Bogiem Ojcem a ludem Bożym nie można zrozumieć bez zapoznania się z nauką Pisma Świętego o służbie najwyższego kapłana w przybytku ziemskim, zwanym “Namiotem Spotkania”. Tak jak człowiek był w Starym Testamencie pośrednikiem pomiędzy Bogiem a ludźmi, tak też człowiek jest pośrednikiem w Nowym Testamencie. Różnica pomiędzy pośrednikiem w ST a pośrednikiem NT polega na tym, że Jezus grzechu nie uczynił i nie potrzebował za siebie składać krwawych ofiar, jak czynić to musiał najwyższy kapłan w Starym Przymierzu:

„Tak zaś te rzeczy były urządzone, iż do pierwszej części przybytku zawsze wchodzą kapłani sprawujący służbę świętą, do drugiej zaś części jedynie arcykapłan, i to tylko raz w roku, i nie bez krwi, którą składa w ofierze za grzechy swoje i swojego ludu” (List do Hebrajczyków 9:6-7, BT)

Po upadku w grzech pierwszych ludzi, człowiek nie mógł się już z spotykać twarzą w twarz Bogiem i musiał opuścić ogród Eden (Ks. Rodzaju 3:23). Grzechy czyniły zoraz większy rozdział pomiędzy Bogiem a człowiekiem, dlatego Bóg wygnał Kaina z przed swego oblicza (Ks. Rodzaju 4:16).

„Lecz wasze winy wykopały przepaść między wami a waszym Bogiem; wasze grzechy zasłoniły Mu oblicze przed wami tak, iż was nie słucha”. (Ks. Izajasza 59:2, BT/5

Pomimo, że grzechy ludzkie coraz bardziej się wzmogły, to Bóg nie pozostawił rodu ludzkiego własnemu losowi, lecz kontaktował się z ludźmi za pośrednictwem proroków oraz mężów, którzy cieszyli się łaskawością Bożą, do których należał syn Adama Set oraz jego syn Enosz (Ks. Rodzaju 11:26) Wybraniem Bożym cieszył się również Abraham (Ks. Rodzaju 12:1-2), jak również Izaak oraz Jakub. Szczególnym człowiekiem przez którego Bóg kontaktował się z synami Jakuba, czyli Izraela (Ks. Rodzaju 32:28), był Mojżesz, o którym Pismo mówi, że był najpokorniejszym człowiekiem na ziemi:

„A Mojżesz był mąż najpokorniejszy ze wszystkich ludzi, którzy mieszkali na ziemi”. (Ks. Liczb 12:3, BG).

Bóg wybrał Mojżesza, aby wyprowadził Izraelitów z niewoli egipskiej, i jemu Bóg zlecił zbudować Przybytek Pański zwanym Namiotem Spotkania: “I wystawią mi świątynię, abym zamieszkał pośród nich“ (Ks. Wyjścia 25:8, BW

Pomimo, że grzechy ludzkie uczyniły rozdział pomiędzy Bogiem a ludźmi, to Bóg Izraela postanowił zamieszkać wpośród swego ludu, który wyprowadził z niewoli egipskiej:

„Tam będę się spotykał z Izraelitami, i to miejsce będzie uświęcone przez moją chwałę. I poświęcę Namiot Spotkania i ołtarz; Aarona i jego synów poświęcę, aby mi służyli jako kapłani. I będę mieszkał pośród Izraelitów i będę im Bogiem”  (Ks. Wyjścia 29:43-45, BT)

W Piśmie Świętym pośrednictwo Jezusa Chrystusa przed tronem Bożym obrazuje służba sprawowana w świątyni ziemskiej przez najwyższego kapłana. Kulminacją służby najważszego kapłana był obrządek w dniu sądnym Jom Kippur , w którym arzykapłan wchodził poza załonę do miejsca najświętszego przybytku.

Jom Kippur był obchodzony był w dniu 10 Tischri według księżycowego kalendarza i był poprzedzony świętem trąbek, wypadające w dniu nowiu (Ks. Kpł. 23: 24; Ks. Liczb, 29:1). Święto trąbienia jest dziesięciodniowym okresem przygotowania, do dnia sądnego. Dziesięć dni czasu miał każdy Izraelita, aby pojednać się Bogiem i uregulować ewentualne konflikty z bliźnimi i przygotować się na wielki dzień pojednania, aby dostąpić odpuszczenia grzechów:

«Dziesiątego dnia siódmego miesiąca jest Dzień Przebłagania. Będzie to dla was zwołanie święte. Będziecie pościć i będziecie składać Panu ofiary spalane. W tym dniu nie będziecie wykonywać żadnej pracy, bo jest to Dzień Przebłagania, ażeby dokonano przebłagania za wasze winy przed Panem, Bogiem waszym. Każdy człowiek, który nie będzie pościł tego dnia, będzie wyłączony spośród swego ludu” (Ks. Kpłańska 23: 27-29)

W tym dniu Njawyższy kapłan wchodził w imieniu ludu Izraelskiego poza załonę do miejsca najświętszego (Kpł 16:2-4), aby krwią ofiarnego kozła wylosowanego, jako ofiarę za grzechy ludu pokropić skrzynię przymierza (Ks. Kapłańska 16:15-17) i oczyścić lud Izraela z popełnionych grzechów:

“Tak zaś te rzeczy były urządzone, iż do pierwszej części przybytku zawsze wchodzą kapłani sprawujący służbę świętą5, do drugiej zaś części jedynie arcykapłan, i to tylko raz w roku, i nie bez krwi, którą składa w ofierze za grzechy swoje i swojego ludu“ (List do Hebrajczyków 9:6-7)

Urząd pośrednika pomiędzy Bogiem a Izraelem w osobie arcykapłana, był aktualny, aż do osądzenia Chrystusa przez arcykapłana Kaifasza, który był ostanim najwyższym kapłanem-pośrednikiem Starego Przymierza. Wiele mówiącym zrządzeniem Bożym jest przesłuchanie Jezusa przez Kaifasza i oskarżenie Jezusa o bluźnierstwo, że czynił się Bogiem, co oczywiście było oszczerstwem i pretekstem, by móc Jezusa skazać na śmierć. (Ew. Marka 14: 60-64). Kajfasz, rozdzierając swoje kapłańkie szaty (Ew. Mateusza 26:57.63-65), bezwiednie potwierdził koniec arzykapłańskiej służby, i koniec pośrednictwa pomiędzy Bogiem a Izraelem w Starym Przymierzu. Z chwilą śmierci Chrystusa na golgocie, jako prawdziwego Baranka Bożego, kończy się pośrednictwo najwyższych kapłanów w przybytku ziemskim i rozpoczyna się kapłaństwo i pośrednictwo Jezusa w świętyni niebieskiej:

“Sedno zaś wywodów stanowi prawda: takiego mamy arcykapłana, który zasiadł po prawicy tronu Majestatu w niebiosach, jako sługa świątyni i prawdziwego przybytku zbudowanego przez Pana, a nie przez człowieka“  (List do Hebrajczyków 8:1-2, BT)

Jezus jako ofiarnik i ofiara w jednej osobie nie jest adresatem modlitw ludu Bożego, lecz pośrednikiem przez którego dzieci Boże w Nowym Przymierzu mają dostęp do Boga Ojca:

„Dlatego [Chrystus] jest pośrednikiem Nowego Przymierza: przez śmierć Jego poniesioną dla zgładzenia grzechów, popełnionych [przez ludzi] za czasów pierwszego przymierza, ci, którzy zostali wezwani do odziedziczenia dóbr wiecznych, mogą dostąpić wypełnienia się obietnic” (List do Hebrajczyków 9:15, BWP)

Pośrednik Nowego Przymierza  Przepowiedziany przez proroków Mesjasz, nie był pośrednikiem w Starym Przymierzu, jak twierdzi Pani White, ponieważ Mesjasz Zbawiciel pojawił się na świecie dopiero w ostanich czasach. Niektórzy trynitarni interpretatorzy dopatrują się w Starym Przymierzu jakiejś działalności Jezusa w postaci anioła albo kapłana co nie jest prawdą, ponieważ Jezus przyszedł na świat jako człowiek (Gal 4:4, BW)

Autor listu do Hebrajczyków pisze, że Pan Bóg przemawiał do Ojców Izraela przez proroków, natomiast w ostatecznych dniach przemówił do świata przez swego Syna. Nie przemawiał Chrystus przed wiekami, ponieważ on został przez proroków przepowiedziany na dni ostateczne. Jeżeli jak mówi pismo, Jezus Chrystus jest pośrednikiem Nowego Przymierza, to nie nie mógł być pośrednikiem w Starym Przymierzu, ponieważ Jezus urząd kapłana i pośrednika objął dopiero na końcu wieków, po złożeniu doskonałej ofiary z samego siebie:

“… A tymczasem raz jeden ukazał się teraz na końcu wieków na zgładzenie grzechów przez ofiarę z samego siebie”  (Hbr 9:26).

„I dlatego jest pośrednikiem Nowego Przymierza, ażeby przez śmierć, poniesioną dla odkupienia przestępstw, popełnionych za pierwszego przymierza, ci, którzy są wezwani do wiecznego dziedzictwa, dostąpili spełnienia obietnicy”  (List do Hebrajczyków 9:19, BT)

Tak jak w Starym Przymierzu prośby Izraelitów nie były kierowane do najwyższego kapłana, tak też w Nowym Przymierzu Jezus nie jest adresatem próśb i modlitw, ludu Bożego. Jezus jest pośrednikiem próśb i modlitw zasyłanych do Niebieskiego Ojca, jest zatem fraza z ewangelii Jana 14:13-14 niespójna z nauką Biblii i koliduje z funkcją pośrednika, któremu ta fraza przypisuje spełnianie i wysłuchiwanie modlitewnych próśb.

A o cokolwiek prosić będziecie w imię moje, to uczynię, aby Ojciec był otoczony chwałą w Synu. O cokolwiek prosić mnie będziecie w imię moje, Ja to spełnię“   (Ew. Jana 14:13-14 BT)

W powyższej frazie Jezus dwukrotnie poleca swoim naśladowcom, aby, o wszystko prośili Boga Ojca w jego imieniu. Nielogiczność oraz niespójność powyższej frazy ukazuje się w tym, że nie można prosić Jezusa o spełnienie naszych prośb i zarazem powoływać się na jego imię, by nasza prośba w jego imieniu została wysłuchana. Modlić się do Jezusa o spełnienie naszej prośby i zarazem powoływać się na jego imię, jako na kogoś kto się za nami wstawia, jest nonsensem. Nie może jedna i ta sama osoba Jezusa spełniać prośby, i nie może jedna i ta sama osoba pośredniczyć i wspierać nas przed Bogiem, aby Bóg Ojciec naszą prośbę spełnił, ponieważ to jest nielogiczne. W tym tekście brakuje logicznego podmiotu drugiej osoby, (kogo? czego?), dlatego należy oprzeć się na innych licznych frazach, które nie uległy skażeniu, w których Chrystus Pan poleca, aby modlitwy jego naśladowców były zasyłane do niebieskiego Ojca w jego imieniu:

“Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili, i by owoc wasz trwał – aby wszystko dał wam Ojciec, o cokolwiek Go poprosicie w imię moje“   (Ew. Jana 15:16, BT)

Prosić Ojca o wysłuchanie naszej modlitwy w imieniu Jezusa jest właśnie sednem chrystusowego pośrednictwa, pomiędzy Bogiem a ludźmi, sam Jezus w licznych frazach poleca swoim naśladowcom, aby prośby i modlitwy zasyłali do Ojca w jego imieniu. Każdy chrześcijanin powienien wiedzieć, że Jezus jest kapłanem Noweo Testamentu i nikt nie może przyjść do Ojca jak tylko przez Jezusa. (J 14:6) Tylko przez Jezusa Pośrednika lud Boży ma dostęp do jedynego Boga Ojca, w którym mamy swobodę i dostęp do Boga z ufnością przez wiarę w niego”.

(Efez 3:12) No tak powie wyznawca Trójcy, przecież Jezus jest, jednym z trzech bogów Trójcy, więc to nie odgrywa żadnej roli, czy nasze prośby przedkładamy Bogu Ojcu, czy przedkładamy je “Bogu-Synowi“, czy też „Duchowi Świętemu” trzeciej osobie Trójcy. Chrześcijanie wyznający Trójcę twierdzą, że wierzą w jedynego Boga stwórcę nieba i ziemi, lecz modlą się do trzech osób Trójcy, i to do każdej z osobna i przez to zarzucili fundamentalną prawdę Bożej Ewangelii o pośrednictwie Syna Człowieczego pomiędzy Bogiem a człowiekiem:

„Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus”   (1 List do Tym 2:5)

Jezsus Chrystus nie pośredniczy pomiędzy bogami Trójcy, lecz Jezus jest przez Boga postanowiony pośrednikiem pomiędzy Bogiem a ludźmi. Jeżeli Pismo Święte mówi, że Jezus jest czlowiekiem pośrednikiem pomiedzy Bogiem a ludźmi, to nie może Jezus zarazem naszych próśb spełniać:

„W owym zaś dniu o nic Mnie nie będziecie pytać. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: O cokolwiek byście prosili Ojca, da wam w imię moje”  (J 16:23, BT)

O tym, że ta fraza uległa zniekrztałceniu potwierdza również fakt, że w przekładach tej frazy w języku angielskim, wystąpują duże rozbieżności:

Christian Standard Bible: Whatever you ask in my name, I will do it so that the Father may be glorified in the Son. 14 If you ask me anything in my name, I will do it. (John 14:13-14)

Przekład: “O co tylko ty w moim imieniu zapytasz [ Ojca] ja będę to czynił, aby Ojcu przesporzyć chwały. Jeżeli ty mnie o cokolwiek w moim imieniu zapytasz, to ja to uczynię”   [ Ja wstawię się ] (Ew. Jana 14:13-14)

Posłaniec Boga Ojca – Mediator i Zbawca:  Pośrednictwo Msajasza wysłańca Bożego jest głównym planem zbawienia rodzaju ludzkiego. Mesjasz posłaniec nie jest bogiem, który stworzył świat i nie przyszedł on na świat, jako wcielony Bóg, lecz jest on potomkiem Abrahama przepowiadanym przez proroków, jako mediator, pomiędzy Bogiem a obciążoną grzechem ludzkością. Pismo ani jedym słowem nie mówi przedwieczości Mesjasza, lecz mówi, że on będzie wywodził się z pokolenia Judy (Rodz 49:10), i że będzie on „różdżką”, która wyrośnie z pnia Isajego (Izaj 11:1). Prorocy mówią, że Mesjasz Pomazaniec będzie potomkiem Dawida, Sprawię, że tam wyrośnie Dawidowi potomek, Zgotuję pochodnię pomazańcowi mojemu” (Psalm 132:17, B. Warszawska).

Początek i pochodzenie Mesjasza posłańca i pośrednika jest przez Pismo Święte jasno określone i w rodowodzie Jezusa Mesjasza nie ma żadnej luki, która budziła by jakieś wątpliwości odnośnie jego pochodzenia. Nawet wiemy, że Jezus jest synem dziewicy (Łuk 1:34) wiemy także, że jego narodzenie jest dziełem Najwyższego, (Psalm 22:7-20; Łuk 1:35). W świetle tych biblijnych faktów każdy chrześcijanin musi zadać sobie pytanie, jak doszło do tego, że nominalne chrześcijaństwo wyznaje, że Mesjasz posłaniec jest przedwiecznym Bogiem-Logosem, który rzekomo stworzył świat? A przecież prorocy przepowiadali, że Mesjasz będzie człowiekiem:

„Słuchajcie mnie, wyspy, i uważajcie, wy, dalekie narody! Pan powołał mnie od poczęcia, od łona matki nazwał mnie po imieniu.“ „Teraz zaś mówi Pan, który mnie stworzył swoim sługą od poczęcia, aby nawrócić do niego Jakuba i zebrać dla niego Izraela, gdyż jestem uczczony w oczach Pana, a mój Bóg stał się moją mocą“ (Ks. Izajasza 49:1.5; Biblia Tysiąclecia).

Pośrednictwo Jezusa Chrystusa obejmuje wstawiennictwo Jezusa u Ojca, czyli zastawianie się Jezusa w obronie ludzi, którzy nie są winni własnej śmierci:

„Jeżeli bowiem wskutek przestępstwa popełnionego przez jednego człowieka zapanowała śmierć, to tym bardziej ci, którzy doznali obfitej łaskawości i otrzymali dar usprawiedliwienia, znajdą się w królestwie życia dzięki jednemu człowiekowi, Jezusowi Chrystusowi. A więc jak wskutek przestępstwa jednego człowieka spadło potępienie na wszystkich ludzi, tak też dzięki sprawiedliwemu postępowaniu jednego Człowieka na wszystkich ludzi zstąpiła sprawiedliwość, która napełnia życiem. Jak bowiem przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wielu stało się grzesznikami, tak dzięki posłuszeństwu Jednego wielu stało się sprawiedliwymi”    (Rzym 5:17-19, Biblia Poznańska)

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s