Trynitaryzm w świetle Biblii

Trynitarna teologia powołuje się na apostoła Pawła, jakoby jego pisma potwierdzały, że apostolski Zbór (ekklesia) czcił Boga w Trójcy. W celu dostarczenia trynitarnej dogmatyce biblijnych dowodów bez skrupułów manipuluje się tekstami apostoła Pawła, lecz posiadamy wiele dowodów, że zbór apostolski nie wierzył w boga trójosobowego, lecz w Boga Izraela Jahwe:

„Przecież jeden jest tylko Bóg, który usprawiedliwia obrzezanego dzięki wierze, a nieobrzezanego – przez wiarę” (List do Rzymian 3:30)

„Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus,” (1Tm 2:5)

Filozofia gnostycyzmu była w imperium Rzymu mocno zakorzeniona i poganie nawracający się do chrześcijaństwa nie wyzbywali się swoich gnostyckich wierzeń i przed tymi niebezpiecznymi dla Zboru przesądami ostrzegał zbór w Koryncie Paweł:

„Jeden jest Bóg i Ojciec wszystkich, który [jest i działa] ponad wszystkimi, przez wszystkich i we wszystkich” (Ef 4:6).

Pod wpływem trynitarnych dogmatów ogłoszonych katolickie sobory wiele kluczowych tekstów apostoła Pawła zostało zmanipulowanych, aby potwierdzały trynitarną doktrynę. Jednak pisma apostoła Pawła świadczą, że pierwotny Zbór nie wyznawał wiary w Trójcę:

„Ukaże je, we właściwym czasie, błogosławiony i jedyny Władca, Król królujących i Pan panujących, jedyny, mający nieśmiertelność, który zamieszkuje światłość niedostępną, którego żaden z ludzi nie widział ani nie może zobaczyć: Jemu cześć i moc wiekuista! Amen” 1Tm 6:15-16 BT.

„I wszystko, cokolwiek działacie słowem lub czynem, wszystko /czyńcie/ w imię Pana Jezusa, dziękując Bogu Ojcu przez Niego”  Kol 3:17 BT.

Bóg Ojciec jest zbawicielem wszystkich ludzi – Mniemanie, że w Biblii tytuł „Zbawiciel“ odnosi się tylko do Chrystusa jest błędem, ponieważ zbawienie oraz życie pochodzi wyłócznie tylko od Boga Ojca, który powołał do bytu swego sługę Mesjasza, aby przez niego wybawić rodzaj ludzki przed wieczną zagładą:

„Który wydał samego siebie za grzechy nasze, aby nas wyrwał z teraźniejszego wieku złego według woli Boga i Ojca naszego”  (Ga 1:4 BG; Iz 12:2, BT/ II).

Bóg jest miłością i on miłował swoje stworzenia zawsze, przeto nie było jego wolą, aby człowiek umierał, dlatego Bóg nie pozostawił upadłej rodziny ludzkiej własnemu losowi, lecz uczynił wszystko, aby ją ratować z przekleństwa grzechu i przywrócić jej pierwotny stan nieśmiertelności. Bóg wybrał Izraela na świadka wpośród wszystkich narodów, aby głosił, że istnieje tylko jeden zbawiający Bóg:

Śpiewajcie dla Jahwe, wszystkie ludy ziemi, ogłaszajcie z dnia na dzień, że jest Zbawicielem!”  1Krn 16:23 Bp.

„Przedstawcie i przytoczcie dowody, owszem, naradźcie się wspólnie: kto zapowiedział to już od dawna i od owej chwili objawił? Czyż nie Ja jestem Jahwe, i nie ma innego boga prócz Mnie? Bóg sprawiedliwy i zbawiający nie istnieje poza Mną”  (Iz 45:21 BT/ II).

Jahwe jest Zbawicielem i ta prawda była naczelną zasadą apostolskiej Ewangelii:

„gdyż trudzimy się i walczymy dlatego, że położyliśmy nadzieję w Bogu żywym, który jest Zbawicielem wszystkich ludzi, zwłaszcza wierzących”  1Tm 4:10 Bw.

Zbór apostolski czcił Boga Ojca jako Zbawcę, a Chrystusa jako swego Pana, i Pomazańca Bożego , który to chwalebne dzieło zbawienia, zlecone mu przez Ojca wykonał:

„Jedynemu Bogu, Zbawicielowi naszemu przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego, niech będzie chwała, uwielbienie, moc i władza przed wszystkimi wiekami i teraz, i po wszystkie wieki. Amen”  Jud 1:25 Bw.

Mesjasz Syn Boży nie jest w Piśmie Świętym nigdzie uznany za Boga, lecz jest Pomazańcem wysłannikiem Bożym, mającym objawić światu Ewangelię zbawienia:

„A to jest życie wieczne: aby znali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga, oraz Tego, którego posłałeś, Jezusa Chrystusa“  Ew. Jana 17:3.

Ratunek i zbawienie świata nie jest dziełem Trójcy, ani też dziełem drugiej osoby Trójcy „Boga Syna“, ani też dziełem Maryji, rzekomej matki Boga, lecz jest to dzieło samego Boga Ojca. Trynitarna ewangelia jest ewangelią fałszywą, jakoby zbawienie świata dokonane zostało przez śmierć i przelanie krwi wcielonego „Boga-Logosa”, posiadającego rzekomo dwie natury Boga i człowieka. (Apokalipsa 5:9)

Pomazaniec Boży nie jest Bogiem – Wiele chrześcijan jest przekonanych, że Jezus jest prawdziwym bogiem, lecz to jest przekonanie błędne, i nie jest przez Pismo Święte potwierdzone. Jezus sam powiedział, że jedynym Bogiem godnym chwały jest Bóg Ojciec:

„Jakże możecie wierzyć wy, którzy nawzajem od siebie przyjmujecie chwałę, a nie szukacie chwały pochodzącej od tego, który jedynie jest Bogiem“ , Ew. Jana 5:44 BW.

Chrystus Pan podał wszystkim jego naśladowcom prawdziwą definicję Boga, kto tę definicję relatywizuje, ten nie jest z Boga.

Które jest najpierwsze ze wszystkich przykazanie? A Jezus mu odpowiedział: Najpierwsze ze wszystkich przykazanie jest: Słuchaj, Izraelu! Pan, Bóg nasz, Pan jeden jest” ,Mk 12:28-29 Bw)

Powyższe słowa Pana Jezusa są ostrzeżeniem dla wszystkich trynitarnych teologów, którzy szpecą i markocą i zwodzą ludzi do wiary w fałszywych bogów:

Twierdzenie, że Jezus jest prawdziwym Bógiem i człowiekiem w jednej osobie jest nauką demoniczną, która pod egidą rzymskich cesarzy została narzucona pierwotnemu, chrześcijaństwu, a na skutek wielowiekowej trynitarnej indoktrynacji chrześcijanie uwierzyli, że Jezus Chrystus jest prawdziwym Bogiem, i drugą osobą Trójcy, i że wiara w jego bóstwo, oraz wiara w jego wieczną preegzystencję jest warunkiem zbawienia. Lecz słowa Pana Jezusa tej trynitarnej nauce zaprzeczają.

Rzekł do niej Jezus: Nie zatrzymuj Mnie, jeszcze bowiem nie wstąpiłem do Ojca. Natomiast udaj się do moich bracii powiedz im: Wstępuję do Ojca mego i Ojca waszego oraz do Boga mego i Boga waszegoEw. Jana 20:17, BT.

Kto jest Dawcą życia ?  – W trynitarnych przekładacz czyramy, że Żydzi zabili „dawcę” życia, czyli Chrystusa, a przez drukowanie rzeczownika „dawcę” dużą literą celowo sugerują czytelnikom Pisma Świętego, że Chrystus jest „dawcą” życia czyli Bogiem stworzycielem:

„Zabiliście Dawcę życia, ale Bóg wskrzesił Go z martwych, czego my jesteśmy świadkami“ ,   Dzieje Ap. 3,15 BT.

Występujące w greckim tekście słowo archegon (ἀρχηγὸν) zostało tendencyjnie przetłumaczone jako „dawca życia”. Wyraz „archegon“ nie oznacza ani „stwórcę“ ani też „dawcę“, lecz oznacza przewodnika, który do życia prowadzi:

„Tego wodza [archegon] i zbawiciela wywyższył Bóg prawicą swoją, aby dał Izraelowi pokutę i odpuszczenie grzechów“,  Dzieje Ap. 5:31, Biblia J. Wujka.

„Patrząc na Jezusa, sprawcę [archegon] i dokonawcę wiary, który mając przed sobą wesele podjął krzyż, nie bacząc na hańbę, i siedzi po prawicy stolicy Bożej“ (Hbr 12:2 Biblia J. Wujka)

Trynitarna sofistyka gmatwa wszystko i nie rozróżnia Boga stwórcy od Syna Bożego, który wyszedł z łona Ojca, i życie od niego otrzymał:

Ktokolwiek miłuje samego Dawcę życia, miłuje również tego, który od owego Dawcy życie otrzymał,   (1Jana 5:2 B. Poznańska).

Otrzymane od Boga Ojca życie Chrystus Pan za swoich współbraci ludzi poświęcił: Jan 17:19, dlatego Ojciec uczynił Pana Jezusa pośrednikiem życia. Chrystus Pan w imieniu Boga Ojca rozdaje życie wszystkim wierzącym ewangelii:

“i aby mocą władzy udzielonej Mu przez Ciebie nad każdym człowiekiem dał życie wieczne wszystkim tym, których Mu dałeś” , Ew. Jana 17:2 BT.

Syn Boży swoje istnienie, oraz władzę nad przyszłym światem od Boga Ojca otrzymał, co ukazuje relację pomiedzy Wiekuistym Bogiem Ojcem, a jego Pomazańcem Jezusem:

Objawiłem imię Twoje ludziom, których Mi dałeś ze świata. Twoimi byli i Ty Mi ich dałeś, a oni zachowali słowo Twoje. Teraz poznali, że wszystko, cokolwiek Mi dałeś, pochodzi od Ciebie,   (Ew. Jana 17:7 BT).

Gdyby Chrystus Pan był prawdziwym Bogiem, to miałby wszystko od siebie i niemusiałby wszystko otrzymywać od Boga Ojca. Prawdziwy Bóg niczego nie potrzebuje i Boga nie można niczym obdarowywać:

„Bóg, który stworzył świat i wszystko, co na nim, Ten, będąc Panem nieba i ziemi, nie mieszka w świątyniach ręką zbudowanych ani też nie służy mu się rękami ludzkimi, jak gdyby czego potrzebował, gdyż sam daje wszystkim życie i tchnienie, i wszystko”  (Dzieje Ap. 17:24-25 BW).

Do prawdziwego Boga nie można powiedzieć: „Ty jesteś moim Synem, Ja Ciebie dziś zrodziłem“, ponieważ Bóg się nie rodzi, natomiast Jezus potwierdza, że otrzymał życie od od swojego Boga Ojca:

„Jak Mnie posłał żyjący Ojciec, a Ja żyję przez Ojca, tak i ten, kto Mnie spożywa, będzie żył przeze Mnie”,  (Ew. Jana 6:57 BT).

Jezusa, jako rzekomo byłego boga, preegzystującego od wieczności, nie można wywyższyć ponad aniołów, ponieważ, byłoby nonsensem wywyższać kogoś, kto już przedtem jako druga osoba Trójcy i wieczny „Syn-Bóg” był wyższy od aniołów. Jezus jest wyższy od aniołów, ponieważ on jest osobistym jednorodzonym Synem Bożym powołanym do istnienia w wyjątkowy sposób przez poczęcie z Ducha Świętego. Zbawiciel świata Jezus,  jest stworzeniem powołanym do życia bezpośrednio przez Boga Ojca, dlatego jest nazwany Jednorodzonym Synem Bożym:

„On o tyle stał się wyższym od aniołów, o ile odziedziczył wyższe od nich imię.” „Do którego bowiem z aniołów powiedział kiedykolwiek: Ty jesteś moim Synem, Jam Cię dziś zrodził? I znowu: Ja będę Mu Ojcem, a On będzie Mi Synem”  (Hbr 1:4-5 BT) .

Bóg Jezusa Chrystusa – Bóg nie może mieć wobec siebie Boga, lecz Jezus wiele razy nazywał Boga Ojca swoim Bogiem: „Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił?”  (Mat 27,46) Tak wołał Chrystus do swojego Boga, gdy umierał na Golgocie, i tak też nazywał swojego Ojca po wzmartwychwstaniu:

Rzekł do niej Jezus: «Nie zatrzymuj Mnie, jeszcze bowiem nie wstąpiłem do Ojca. Natomiast udaj się do moich braci i powiedz im: „Wstępuję do Ojca mego i Ojca waszego oraz do Boga mego i Boga waszego» (Ew. Jana 20,17 BT).

Zbór apostolski uznawał tylko Ojca Pana Jezusa za jedynego Boga, i apostoł Paweł modlił się, aby bracia chrześcijanie poznali tę kluczową prawdę:

„[Proszę w nich], aby Bóg Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, dał wam ducha mądrości i objawienia w głębszym poznaniu Jego samego”  (Ef 1:17, BT).

Jezus zachęca kościół w „Filadelfii“, aby trwał w wierze w prawdziwego Boga, który jest Ojcem i Bogiem Syna Człowieczego :

„Zwycięzcę uczynię filarem w świątyni Boga mojego i już nie wyjdzie na zewnątrz. I na nim imię Boga mojego napiszę i imię miasta Boga mojego, Nowego Jeruzalem, co z nieba zstępuje od mego Boga, i moje nowe imię”  (Ap. 3,12 BT).

Jednorodzony Syn Boży – Trynitaryzm zaprzecza temu, że Jezus jest Jednorodzonym Synem Bożym, zrodzonym w nadzwyczajny sposób z Marii w Betlejem, i twierdzi, że Syn Boży został zrodzony we wieczności przed stworzeniem świata. Natomiast nadzwyczajne zrodzenie w Betlejem jest tylko inkarnacją, czyli druga osoba Trójcy „Bóg Syn“ opuścił rzekomo niebo i wcielił się w człowieka, lecz na potwierdzenie rzekomego wcielenia nie ma świadectwa Pisma Świętego.

Filozofowie trynitarni nie są zgodni kiedy rzekome wcielenie nastąpiło, czy wcielił się już w łonie Marii, czy dopiero po urodzeniu Jezusa? Na potwierdzenie tej metafizycznej teorii nie znajdujemy w Biblii żadnego dowodu. Pismo mówi, że Syn Boży narodził się z Marii, która poczęła z Ducha Świętego w czasie, gdy w Rzymie panował cezar August (Łk 2:1). Trynitarna doktryna wykręca ten fakt i przenosi zrodzenie Syna Bożego do czasu przed stworzeniem świata, natomiast Pismo mówi, że Mesjasz jest jednorodzonym ludzkim synem Boga Ojca zrodzonym na ziemi:

„I odpowiadając anioł, rzekł jej: Duch Święty zstąpi na ciebie i moc Najwyższego zacieni cię. Dlatego też to, co się narodzi, będzie święte i będzie nazwane Synem Bożym” (Łk 1:35 BW).

Prorok Zachariasz przepowiedział, że Syn Boży narodzi się w Judzkiej ziemi, jako potomek Dawida, i że nad nim mieszkańcy Jeruzalem będą płakać, jak się płacze nad utratą jedynego oraz pierworodnego syna:

„Na dom Dawida i na mieszkańców Jeruzalem wyleję Ducha pobożności. Będą patrzeć na tego, którego przebili, i boleć będą nad nim, jak się boleje nad jedynakiem, i płakać będą nad nim, jak się płacze nad pierworodnym” (Zah 12:10 BT).

Słowo „jednorodzony“ greckie: monogenes (μονογενής) znaczy tylko jeden raz narodzony. Syn Boży nie został zrodzony dwukrotnie, raz przed stworzeniem świata, a drugi raz w Betlejem. Syn Boży został zrodzony tylko jeden raz, i to zrodzenie i powołanie do istnienia nastąpiło w czasie zwiastowania Marii wesołej nowiny przez anioła Gabriela. O przedwiecznym zrodzeniu Syna Bożego Biblia milczy, natomiast, prorok Izajasz przepowiadał, że sam Jahwe Pan da Izraelitom znak, którym będzie poczęcie dziewicy. To poczęcie z dziewicy jest największym darem Boga Ojca dla upadłej rodziny ludzkiej, dlatego Izajasz wołał:

„Albowiem dziecię narodziło się nam, a syn dany jest nam” (Izaj 9:6).

Naród Izraelski przez wiele wieków oczekiwał na wypełnienie się tej obietnicy danej Dawidowi, i nic Pismo nie mówi o rzekomej wsześniejszej preegzysencji Mesjasza, ani o tym, że Masjasz będzie prawdziwym Bogiem równym Bogu Ojcu, lecz mówi, że Mesjasz będzie synem Dawida pochodzącym z jego potomków, i to jest rzeczywisty początek Mesjasza Syna Bożego:

Pan sam da wam znak: Oto Panna pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem Emmanuel.  (Izaj 7:14).

Mesjasz Syn Boży narodził się na ziemi w dokładnie przepowiedzianym przez proroków czasie: Dan 9:25-26), i naród, który żył w ciemnościach, ujrzał światłość wielką:

Ziemia Zabulona, ziemia Neftalego, droga nadmorska, kraj zajordański, Galilea pogan. Naród, który żył w ciemnościach, ujrzał światłość wielką. Jasność ukazała się nad tymi, którzy mieszkali w mrocznej krainie śmierci. (Ew. Mateusza 4:15-16, BWP)

Zbawienie stało się przez człowieka – Trynitarna doktryna o dwóch naturach Chrystusa ogłoszona przez sobór w Chalcedonie (451) całkowicie zagmatwała naukę Pisma Świętego o odkupieniu, które dokonał Jezus przez swoje posłuszeństwo i śmierć na Golgocie. Rodzaj ludzki nie został zbawiony przez jakiegoś demona, który rzekomo został zrodzony przed stworzeniem świata, a następnie zjawił się na ziemi, i wcielił się w jakiegoś Izraelitę, lecz dzieło zbawienia zostało dokonane przez człowieka:

„Ponieważ bowiem przez człowieka [przyszła] śmierć, przez człowieka też [dokona się] zmartwychwstanie” (1Kor 15:21).

Cesarz Konstantyn Wielki zmusił na soborze w Nicei biskupów, aby podpisali, że Chrystus jest Bogiem, natomiast apostoł Jan podał nam niezawodną regułę kim jest Jezus Chrystus, i ta reguła demaskuje fałszywych nauczycieli:

„Wielu bowiem pojawiło się na świecie zwodzicieli, którzy nie uznają, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele ludzkim. Taki jest zwodzicielem i Antychrystem”   (2Jana 1:7 BT).

Nie trudno zrozumieć, że apostoł Jan pisząc te słowa miał na myśli gnostycyzm, którego podłożem są grecko-rzymskie wierzenia, o bosko-ludzkich naturach i półbogach zstępujących z nieba, aby karać i wtrącać do piekeł tych, co nie czczą bogów, którzy już pomarli oraz bogów, którzy się znowu narodzili. Bóg jest Duchem, (J 4:24), natomiast Mesjasz Syn Boży powstał na ziemi jako człowiek (Iz 11:1-2; J 1:14), i jako człowiek umarł i jako człowiek został przez Boga Ojca do życia wskrzeszony (Dz 2:32), i jako człowiek został wywyższony na prawicę Bożą Mk 14:62. Tak, jak Adam przez swoje nieposłuszeństwo i grzech sprowadził na ludzi przekleństwo, tak drugi Adam Jezus jako niewinny, i wolny od grzechu człowiek sprowadził na rodzaj ludzki błogosławieństwo i pokój z Bogiem Ojcem:

Tymczasem jednak Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy spośród tych, co pomarli. Ponieważ bowiem przez człowieka [przyszła] śmierć, przez człowieka też [dokona się] zmartwychwstanie. I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni,   (1Kor 15:20-22 Bw)

W liście do Hebrajczyków czytamy, że Chrystus jest bratem rodziny ludzkiej, co jest dowodem, że posiadał on tylko naturę człowieka, i musiał przeciwstawiać się wszystkim pokusom:

Skąd miał być we wszystkiem podobny braciom, aby był miłosiernym i wiernym najwyższym kapłanem w tem, co się u Boga na ubłaganie za grzechy ludzkie dziać miało. Albowiem że sam cierpiał będąc kuszony, może tych, którzy są w pokusach, ratować. (Hbr 2:17-18 Bg).

Syn Boży posiada to samo pochodzenie co posiadają ludzie, i z tej właśnie przyczyny Jezus Chrystus nie wstydzi się ludzi nazwać swoimi braćmi, i nic nie jest autorowi listu do Hebrajczyków wiadomo, że Chrystus jest Bogiem w ciele, lecz natchniony autor wyraźnie mówi, że ten, który uświęca, czyli ten, który nas zbawił i usprawiedliwił, jest tak samo człowiekiem jak my, i tak samo pochodzi od tego samego Boga stwórcy jak my, dlatego Jezus nazywa ludzi swoimi braćmi:

„W ten sposób wszyscy pochodzą od jednego [Ojca]: zarówno ten, który uświęca, jak i ci, którzy uświęcenia dostępują. Dlatego Jezus nie wstydzi się nazywać ludzi swymi braćmi, mówiąc: Ogłoszę [o Boże] Twoje imię moim braciom będę Cię wychwalał wobec całego zgromadzenia”  (Hbr 2:11-12 BP).

Chrystus Pan, jak również ludzie są dziećmi jednego Boga Ojca i są powiązani wspólnotą krwi i ciała, dlatego Syn Boży bez żadnej różnicy z tej ludzkiej wspólnoty pochodzi:

Ponieważ zaś dzieci uczestniczą we krwi i ciele, dlatego i On także bez żadnej różnicy stał się ich uczestnikiem, aby przez śmierć pokonać tego, który dzierżył władzę nad śmiercią, to jest diabła,   (Hbr 2:14 BT).

Syn Boży bez żadnej różnicy ma udział w człowieczeństwie i trynitarne machinacje i przypisywanie Jezusowi, że jest wiecznym Bogiem i stwórcą świata, jest nauką Antychrysta.

Pomazaniec Jahwe zwyciężcą Szatana – Twierdzenie, że Jezus zwyciężył grzech jako wcielony Bóg zaprzecza nauce Pisma Świętego, które mowi, że, zwycięstwo nad grzechem odniesie potomstwo niewiasty (Rdz 3:15), czyli jeden z potomków wywodzącego się ludu Bożego. Jezus Chrystus jest tym obiecanym synem Dawida, który zwyciężył moce zła, i nie uczynił on tego , jako namaszczony Bóg, lecz jako namaszczony przez Boga Ojca człowiek. Bóg nie może innego Boga namaścić swoim duchem i uczynić go wykonawcą swojej woli. Bóg z natury jest święty i nie można do Boga powiedzieć:

Miłujesz sprawiedliwość, wstrętna ci nieprawość, dlatego Bóg, twój Bóg, namaścił ciebie olejkiem wesela jak żadnego towatzysza twego”    (Ps 45:9).

Trynitarna doktryna o dwóch naturach Jezusa Chrystusa jest niesłychaną herezją wymierzoną przeciw Ewangelii Bożej, której autorem jest sam Szatan. Szatan nienawidzi Ewangelii, ponieważ na skutek zwycięstwa Pomazańca Bożego, nad złem został on wyrzucony z nieba:

I usłyszałem donośny głos mówiący w niebie: Teraz nastało zbawienie, potęga i królowanie Boga naszego i władza Jego Pomazańca, bo oskarżyciel braci naszych został strącony, ten, co dniem i nocą oskarża ich przed Bogiem naszym.  Ap 12:10 BT.

Bóg tego świata oślepił narody i skłonił je do wiary, że świat został zbawiony przez „wcielonego boga” oraz do wiary , że ten bóg istnieje od wieczności, że on jest stwórcą świata. Chrystus Pan nie jest Bogiem, lecz jest wyobrażeniem Boga, i obrazem i odblaskiem Bożej miłości do człowieka:

Jeźli tedy zakryta jest Ewangielija nasza, zakryta jest przed tymi, którzy giną. W których bóg świata tego oślepił zmysły, to jest w niewiernych, aby im nie świeciła światłość Ewangielii chwały Chrystusowej, który jest wyobrażeniem Bożem.   2Kor 4:3-4 Bg.

Zwycięstwo nad grzechem nie zostało osięgnięte przez demona o dwóch naturach, lecz przez człowieka , który cierpiał, był kuszony, lecz był posłuszny aż do śmierci, i to zwycięstwo Syna Bożego jest zwycięstwem rodziny ludzkiej nad grzechem i będzie przypisane każdemu, kto wierzy w Chrystusa:

Oto mój Sługa, którego wybrałem; Umiłowany mój, w którym moje serce ma upodobanie. Położę ducha mojego na Nim, a On zapowie prawo narodom. Nie będzie się spierał ani krzyczał, i nikt nie usłyszy na ulicach Jego głosu. Trzciny zgniecionej nie złamie ani knota tlejącego nie dogasi, aż zwycięsko sąd przeprowadzi. W Jego imieniu narody nadzieję pokładać będą  (Mt. 12:18-21).

Bóg uczynił Abrahamowi obietnicę, że tym potomkiem niewiasty, który potrze głowę węża będzie jeden z jego dalekich wnuków, którym jest Chrystus,  Gl 3:16.

„Bogu niech będą dzięki za to, że dał nam odnieść zwycięstwo przez Pana naszego Jezusa Chrystusa”  1Kor 15:57 BT.

Trynitarna sofistyka wzbudza wątpliwości i skłania ludzi do myślenia, że poświęcenie i heroiczna walka Chrystusa ze złem była tylko aktorską grą, ponieważ jako wcielony bóg nie mógł on ani zgrzeszyć, ani też umrzeć, więc jego zmartwychwstanie jest tylko fikcją. Gdzie był wcielony bóg, gdy śmierć obejmowała w swoje posiadanie Jezusa? Czy tchórzliwie opuścił jego ciało, gdy przybijano je do drzewa, aby nie być uśmierconym wraz z synem Dawida? W świecie Bożych stworzeń nie istnieją mieszańce bosko-ludzkie, one istnieją tylko w pogańskiej wyobraźni trynitarnych abstraktów, którzy doszukują się w Biblii bosko-ludzkich demonów. Czy Bóg umarł na ”krzyżu” (stauros) i wołał: „Boże mój Boże mój, czemuś mnie opuścił?” Syn Boży nie zwyciężył grzechu na niby, ani słowa rozpaczy wypowiedziane przez Jezusa na Golgocie nie były aktorską grą, lecz są one niezaprzeczalnym dowodem, że Chrystus nie był wcielonym Bogiem, lecz człowiekiem podlegającym wszystkim słabościom ludzkim:

Za mękę swojej duszy ujrzy światło i jego poznaniem się nasyci. Sprawiedliwy mój sługa wielu usprawiedliwi i sam ich winy poniesie. Dlatego dam mu dział wśród wielkich i z mocarzami będzie dzielił łupy za to, że ofiarował na śmierć swoją duszę i do przestępców był zaliczony. On to poniósł grzech wielu i wstawił się za przestępcami.   (Izaj 53:11-12).

Bóg tego świata używając przywódców żydowskich oskarżył Syna Bożego, że on będąc człowiekiem czynił się rzekomo równym Bogu. To jest znamienne, że tak jak żydowscy przywódcy, tak też trynitarna teologia oczernia Chrystusa, że on jest czynił się Bogiem i wykręca Ewangelię Bożą, aby zakryć przed ludźmi prawdę, że zbawienie zostało osiągnięte przez człowieka.

Powstali królowie ziemi i książęta zeszli się razem przeciw Panu i przeciw Jego Pomazańcowi. Zeszli się bowiem rzeczywiście w tym mieście przeciw świętemu Słudze Twemu, Jezusowi, którego namaściłeś, Herod i Poncjusz Piłat z poganami i pokoleniami Izraela, aby uczynić to, co ręka Twoja i myśl zamierzyły.   (Dz 4:26-28 BT).

Walka przeciw Pomazańcowi Bożemu rozpoczęta przez przywódców żydowskich była dalej kontynuowana i ona nie skończyła się na ukrzyżowaniu Pomazańca Bożego przez rzymskich żołdaków (Dan 9:26) lecz od tego czasu Szatan zawrzał wielkim gniewem przeciw tym, którzy uwierzyli w Jezusa-mężczyznę, Apkalipsa 12:12-13. Księże ciemności do walki przeciw Bożemu Pomazańcowi posłużył się jak zawsze oszustwem, ustanawiając na ziemi urząd fałszywego Chrystusa, 1Tes 2:9, i w jego ręce przekazał wielką władzę poddając mu wszyskich królów ziemi:

”… I przekazał mu smok siłę swoją i tron swój, i wielką moc.   Ap 13:2.

Moce ciemności wywodzące się z cesarskiego Rzymu (Dan 7:7) zostały przekazane w ręce fałszywego Chrystusa; (Ap 13:4). Protroctwo mówi, że fałszywy Chrystus zdeformuje Ewangelię świętą i będzie wypowiadał bluźnierstwa przeciw samemu Bogu:

A dano jej usta mówiące wielkie rzeczy i bluźnierstwa, i dano jej możność przetrwania czterdziestu dwu miesięcy. Zatem otworzyła swe usta dla bluźnierstw przeciwko Bogu, by bluźnić Jego imieniu i Jego przybytkowi, i mieszkańcom nieba.   (Ap 13:5-6 BW).

Antychryst sprawujący władzę nad światem sprzeciwia się prawdziwej Ewangelii i dyktuje światu własne dogmaty, i przymusza narody do wiary w fałszywego boga:

Sprawiła [wreszcie], że wszystkim – małym i wielkim, bogatym i ubogim, wolnym i niewolnikom wyciśnięto znamię na prawej ręce lub na czole. Ap 13:16 Bp.

Szatan za pośrednictwem fałszywego Chrystusa i „Wielkiej Nierządnicy” czyli odstępczego kościoła zwiódł wszystkie narody do bałwochwalstwa i czarów, Ap 13:6-7; 14:8; 18:23.

Odpadłe od prawdy chrześcijaństwo jest naznaczone znamieniem fałszywego boga Trójcy:

Za nimi ukazał się trzeci anioł, wołając donośnym głosem: Każdy, kto oddaje pokłon Bestii i jej obrazowi oraz nosi jej znamię na ręku lub na czole, również będzie musiał pić przygotowane wino z kielicha gniewu Bożego, i to wcale nie rozcieńczone wodą. …” (Ap 14:9-10 BP).

Wszystkie królestwa ziemi sprzysięgły się przeciw Ewangelii Jezusa Chrystusa, Ef 6:12, i zjednoczyły się w imieniu trzech nieczystych duchów Trójcy, do walki z Wszechmogącym Bogiem i jego Pomazańcem. (Ap 16:13-14, BT).

Odkupieni przez krew Syna Bożego – Teoria Trójcy ukazuje się w kontekście odkupienia i śmierci Syna Bożego niedorzecznością, gdyż Bóg jest nieśmiertelny i nie umiera: (1Tm 1,17; 6,16). Myśl, że prawdziwy Bóg, czyli czyli druga osoba Trójcy „Bóg Syn“ musiał cierpieć, i być zabity i przelać swą krew za ludzkie grzechy, jest w świetle Pisma Świętego absurdem, ponieważ Bóg jest duchem i nie posiada krwi. Zbawienie świata stało się możliwe dzięki przelaniu krwi Syna Bożego:

Pomyślcie, o ileż surowszej kary stanie się winien ten, kto by podeptał Syna Bożego i zbezcześcił krew Przymierza, przez którą został uświęcony, i obelżywie zachował się wobec Ducha łaski. (Hbr 10:29 BT).

Nie mówi Pismo, że za grzechy ludzkie śmierć poniesie Bóg i nie istnieją także żadne świadectwa, które pozwalałyby wnioskować, że Jesus posiadał dwie natury równocześnie człowieka i Boga i że Jezus, jako wcielony Bóg przelał swoją krew za zbawienie świata:

„Wiecie bowiem, że z waszego, odziedziczonego po przodkach, złego postępowania zostaliście wykupieni nie czymś przemijającym, srebrem lub złotem, ale drogocenną krwią Chrystusa, jako baranka niepokalanego i bez zmazy”    (1P 1:18-19).

Roztrzygającym dowodem, że Syn Boży jest człowiekiem są liczne świadectwa Pisma Świętego, mówiące, że rodzaj ludzki został odkupiony przez krew Mesjasza Syna Bożego:

A kiedy wziął księgę, czworo Zwierząt i dwudziestu czterech Starców upadło przed Barankiem, każdy mając harfę i złote czasze pełne kadzideł, którymi są modlitwy świętych. I taką nową pieśń śpiewają: Godzien jesteś wziąć księgę i jej pieczęcie otworzyć, bo zostałeś zabity i nabyłeś Bogu krwią twoją [ludzi] z każdego pokolenia, języka, ludu i narodu, (Ap 5:8-9 BT).

Syn Boży wysłannikiem Boga Ojca – Jezus nie był posłany z własną nauką; Jan 12,49-50, lecz przyszedł z nauką, którą usłaszał od Boga Ojca, czyli nauką objawioną mu przez Ducha Świętego, którego otrzymał od Ojca:

„Odpowiedział im Jezus mówiąc: «Moja nauka nie jest moją, lecz Tego, który Mnie posłał. Jeśli kto chce pełnić Jego wolę, pozna, czy nauka ta jest od Boga, czy też Ja mówię od siebie samego” (Ew. Jana 7,16 BT.)

Gdyby Jezus był Bogiem to nie mógłby powiedzieć, że jego nauka nie jest jego nauką, ponieważ to byłoby nieprawdą. Duch panującego Pana napełnił Jezusa wiedzą i mądrością Bożą, i ten Duch Boży pędził Jezusa, aby opowiadał ewangelię ubogim (Łk 4,18). Duch Boga Ojca uczynił Jezusa swoim reprezentantem i Bóg polecił, aby Jezusa wszyscy słuchali (Mt 17:5). Jezus pędzony duchem Jahwe Pana, wypełnił powierzoną mu misję ogłoszenia Bożej Ewangelii:

Duch Pański [ Jahwe] spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnymi, abym obwoływał rok łaski od Pana.   (Łk 4:18-19).

Tylko Bóg jest doskonały – Katolicy mówią: „dobrzy ludzie pójdą do nieba, a źli ludzie pójdą do piekła“, lecz według przekonania Jezusa nikt z ludzi nie jest dobry:

„Jezus mu odpowiedział: «Czemu nazywasz Mnie dobrym? Nikt nie jest dobry, tylko sam Bóg”    (Łk. 18, 19 BT.

Jezus nie pozwolił nazwać siebie dobrym, ponieważ wszystko, co jest dobre i doskonałe pochodzi tylko i wyłącznie od Boga; Jak 1:17. Jezus nie pozwalając nazwać siebie dobrym, uczynił różnicę pomiędzy sobą jako człowiekiem, a Bogiem Ojcem. Gdyby Jezus był Bogiem, to pochwalił by tego człowieka, że nazwał go dobrym, lecz Chrystus Pan pouczył go, że żaden człowiek nie jest dobrym w pełni tego słowa znaczeniu. Prawdziwą chwałę posiada jedyny Bóg, natomiast człowiek jest niedoskonały, i skłonny do złego. Jezus, aby być dobrym, to znaczy być bez grzechu musiał walczyć z pokusami i zwyciężyć je (Hbr 2:18), natomiast Bóg nie podlega pokusom:

„Jakże możecie wierzyć wy, którzy nawzajem od siebie przyjmujecie chwałę, a nie szukacie chwały pochodzącej od tego, który jedynie jest Bogiem?”     (Ew. Jana 5:44.

Tylko Bóg Ojciec jest wszechwiedzący – Jedynie Bóg Ojciec posiada pełne rozeznanie przyszłych dziejów świata, i tylko Bóg zna dzień w którym historia grzechu zostanie zakończona:

Przedstawcie i prztoczce dowody, owszem, naradźcie się wspólnie: Kto zapowidział to już od dawna i od owej chwili objawił? Czy nie Ja jestem Jahwe, a nie ma innego boga prócz mnie? Bóg sprawiedliwy i zbawiający nie istnieje poza Mną.   (Iz 45:21 BT II).

Jezus powiedział, że jemu nie jest ta ostania godzina tego świata znana, lecz jako sługa Boży został posłany na świat, aby wypełnić wolę i plany Boga Ojca:

„Lecz o dniu owym lub godzinie nikt nie wie, ani aniołowie w niebie, ani Syn, tylko Ojciec” (Mk 13, 32, BT).

Czy „Bóg-Syn” druga osoba „Przenajświętszej Trójcy“, który „wcielił się i stał się rzekomo Bogiem-człowiekiem w jednej osobie“ mógłby o czymś nie wiedzieć? Oświadczenie Jezusa, że czas zakończenia historii grzechu nie jest mu znany dowodzi, że Mesjasz nie jest Bogiem, lecz jest wysłannikiem namszczonym Duchem Bożym, aby obwieścić światu Ewangelię zbawienia:

Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnymi, abym obwoływał rok łaski od Pana. (Ew. Łukasza 4:18-19)

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s