Niedziela w Nowym Testamencie

Niedziela w Nowym Testamencie


Cesarz Konstantyn Wielki w 321 roku wydał dekret nakazujący babilońsko-grecki dzień boga słońca niedzielę przestrzegać jako święto państwowe. Tekst tego dekretu zapisany jest w dwóch wersjach, w kodeksie Teodozjusza II, spisanym w 438 roku, oraz w kodeksie Justyniana spisanym w 535 roku. Treść dekretu cesarza Konstantyna jest wyrazem jego czci dla słonecznych bogów, a dla ich uczczenia w roku 321. dekretem państwowym ustanowił niedzielę dniem świętym i wolnym od pracy. Motywem cesrza Konstantyna ustanowienia niedzieli dniem świątecznym i wolnym od pracy nie była pamiątka zmartwychwstania Chrystusa, lecz wdzięczność cesrza za odniesione zwycięstwa nad Maksencjuszem oraz Licyniuszem. Ustanowienie niedzieli dniem świątecznym przez cesarza Konstantyna nie ma żadnego związku z chrześcijaństwem, i imię Chrystusa w tym dekrecie nie jest wymienione. Treść edyktu cesarza Konstantyna nie pozwala rozpoznać żadnych motywów jego rzekomej chrześcijańskiej wiary. Ten fakt w pełni koresponduje z numizmatycznym przekazem zawartym w wybitych przez cesarza Konstantyna monetach, w których wiara i religia cesarza Konstantyna została udokumentowana. Monety będące bespornymi dowodami wiary Konstantyna w boga słońca Sol Invictus nie pozwalają się w żaden sposób schrystianizować. “Apostołowie“ niedzielnej ideologii nie mogąc znaleźć żadnych świadectw chrześcijaństwa pozostawionych przez cesarza Konstantyna, zmuszeni są schrystianizować dzień słońca niedzielę oraz święta Bożego Narodzenia. Szczególnie milczącym świadkiem skłaniającym do refleksji jest złota moneta, która jest godna wyróżnienia, dlatego że została przez cesarza Konstantyna wybita w roku 325, w którym to roku cesarz Konstantyn w Nicei zaingerował w naukę pierwotnego chrześcijaństwa i zgłosił roszczenie bycia najwyższym biskupem Chrystusowego Kościoła. Złota moneta solidus, wybita przez cesarza w roku 325 przedstawia Konstantyna, któremu Bóg słońca Sol wręcza statuetkę bogini zwycięstwa Wiktorii. Na monecie widnieje napis: “ Dla Sol towarzysza Augusta“. Przekonywującym dowodem, że Konstantyn niczym nie był związany z Chrystusem jest fakt, że z niezliczonych złotych monet wydanych przez cesarza Konstantyna od od roku 309 aż do roku 337, nie ma ani jednej monety na której nie widniałby napis Dies Solis i nie ma też ani jednej monety na której znajdowałoby się imię Jezusa. Monety Konstantyna są niedającymi się schrystianizować świadectwami historii, zaprzeczającymi bajkowym opowieściom biografów cesarza o pobożności i nawróceniu Konstantyna. Jakiemu bogu Konstantyn był wdzięczny za zwycięstwo odniesione w roku 312 w bitwie na moście Mulwijskim, jeżeli w dziesięć lat puźniej Konstantyn ustanawia święto niedzielne dla uczczenia boga słońca Soll Invictus?

Dies Solis – Pierwszy dzień tygodnia:  Świat chrzecijański został przez Rzym zwiedziony do świętowania niedzieli, o której w Piśmie Świętym nie ma ani jednego słowa. Niedziela jest dniem ustanowionym przez cesarski oraz papieski Rzym, a jednym z motywów wyrugowania szabatu ustanowienia niedzieli jako dnia świątego był antysemityzm panujący w cesarstwie rzymskim. Nowy Testament nie dostarcza nam żadnych dowodów, że pierwsi chrześcijanie świętowali niedzielę, jak więc doszło do tego, że w chrześcijaństwie niedziela jest dniem świętym? Historia mówi że niedziela, czyli dzień słońca była w religii pogan dniem kultu ku czci boga Mitry, którego czcicielem był cesarz Konstantyn. Ten rzekomo chrześcijański cesarz i dobroczyńca Kościoła katolickiego uważał dzień słońca Dies Solis za wielce czcigogny i w roku 321 ustanowił prawo zabraniające pracować obywatelom cesarstwa w dniu niedzielnym. Równocześnie z ustanowieniem niedzielnego dekretu cesarz Konstantyn zreformował kalendarz, wprowadzając w miejsce ośmiodnowego tygodnia Nundinae tydzień siedmiodniowy, na wzór kalendarza żydowskiego. Celem tej reformy było wyrugowanie biblijnego szabatu i zastąpienie go pierwszyn dniem siedmiodniowego tygodnia  dniem Dis Solis i tym samym uniezależnienia się od żydowskiej rachuby czasu, która w antycznym świecie przez wiele narodów była przestrzegana.  Reforma cesarza Konstantyna w pełni się udała i zapoczątkowała proces faworyzowania niedzieli, która zaczęła wypierać siódmy dzień tygodnia szabat. Coraz częściej zaczęto pierwszy dzień tygodnia w Kościele rzymskokatolickim świętować, jako dzień zmartwychwstania Chrystusa, najpierw raz w roku w dniu święta rzymskiej Wielkanocy, a puźniej już cotygodniowo.

Machinacje zwolenników niedzieli  Argumentacja zwolenników świętowania niedzieli jest oparta tylko na spekulatywnych przesłankach. Twierdzenie propagatorów niedzieli, że pierwotni chrześcijanie po zmartwychwstaniu Chrystusa świętowali rzekomo pierwszy dzień tygodnia jest kłamstwem. Nie ma w oryginalnych tekstach Pisma Świętego ani jednej wypowiedzi Chrystusa i apostołów uzasadniającej zmianę świętowania szabatu na niedzielę. Natomiast frazy dowodzące, że pierwotni chrześcijanie zachowywali szabat stały się przedmiotem knowań i matactw teologów rzymskiego chrześćijaństawa. Brak bezpośredniego nakazu świętowania niedzieli w oryginalnych księgach Pisma Świętego, skłonił tłumaczy do fałszowania nowoczesnych wydań Piśma Świętego. Fakty manipulacji w Piśmie Świętym na korzyść niedzieli są bezsporne, co w niniejszym studium zostanie udowodnione.

Manipulacje ze słowem Shabbathon w Nowym Testamencie:  Język hebrajski jednoznacznie rozróżnia siódmy dzień tygodnia Sabbath od słowa shabua oznaczającego periodyczny okres siedmiu dni. Termin shabua (Strong H7620) znaczy siedem i w zależności od kontekstu odnosi się do księżycowego tygodnia, lub do siedmiu lat: Ks. Wyj. 34:22; Ks. Liczb 28:26; Ks. Pwt. 16: 9-10; Ks. Pwt.16:16; Ks. Ezech. 45:21, Ks. Rodz. 29:27-28; Jer. 5:24; Dan. 9:24-25; Dan. 10: 2-3. Do siedmidniowych okresów shabua nalaży święto Tygodni, ks. Pwt. 16:16, oraz święto Przaśników a także Święto Namiotów ks. Pwt. 16:16. Natomiast słowo shabbâth < שׁבּת > (Strong H 7676) odnosi się wyłącznie do dnia siódmego, który został wyróżniony od pozostałych sześciu dni tygodnia: Ks. Wyjścia 16:23. 29; Ks. Wyjścia 20: 8:11; 31:15; 35:2; Ks. Kapł. 23:3; 23:32. Natomiast w Nowym Testamenie poprzez błędną definicję słowa sabbaton, dni tygodnia zostały pomieszane z dniem siódmym szabatu. Od rzeczownika shabbâth (Strong H 7676) pochodzi słowo Shabbathon (Strong H7677), który jest synonimem wyrazu shabbâth i często oba wyrazy występują w jednym zdaniu obok siebie, wtedy słowo sahabbathon pełni funkcję dopełniacza i określa charakter szabatu, np: dzień „święty” lub  dzień „uroczysty”, lub też dzień „spokoju”, (niem. Ruhe). Odpowiednikiem hebrajskiego shabbathon (Strong H7677) w Nowym Testamencie jest słowo: sabbaton – σάββατον, (G4521) które nie jest oryginalnym słowem greckim i nie pochodzi z kultury hellenistycznej, lecz jest wyrazem zaporzyczonym z jezyka hebrajskiego asymilowanym do starożytnej greki (koine) w czasie panowania Aleksandra Wielkiego. Definicja greckiego sabbaton σάββατον (G4521), różni się od znaczenia sabbatonu hebrajskiego (Strong H7677). Interpretacja tłumaczy nadająca słowu sabbaton znaczenie tygodnia oraz znaczenie szabatu, jak też znaczenie pojedynczego dnia, jest przyczyną niespójności fraz odnoszących się do szabatu, co jest powodem kwestionowania ich autentyczności. Nie istnieje żadna reguła określająca w jakiej konstrukcji gramatycznej rzeczownik sabbaton należy przetłumaczyć na tydzień, a w jakiej na szabat. Podam tylko jednen przykład z niektórych manipulacjii dokonanych przez tłumaczy z rzeczownikiem σαββάτων. Reguła określająca w jakiej konstrukcji gramatycznej rzeczownik sabbaton należy przetłumaczyć na tydzień, a w jakiej na szabat, leży tylko w gestii tłumaczy, którzy w ośmiu frazach NT, w miejsce słowa „sabbaton” wstawili zdanie: „pierwszy dzień tygodnia”  i  bezczelnie sfałszowali Pismo Święte.

Nie istnieje żadna reguła określająca w jakiej konstrukcji gramatycznej rzeczownik sabbaton należy przetłumaczyć na tydzień, a w jakiej na szabat. Oto niektóre z manipulacjii dokonanych przez tłumaczy z rzeczownikiem σαββάτων. W księdze Dziejów Apostolskich 13:14 czytamy, że “Apostoł Paweł i jego towarzysze weszli w dzień sobotni do synagogi, w greckim tekście słowo σαββάτων posiada formę rzeczownika rodzaju nijakiego liczby mnogiej (ἡμέρᾳ τῶν σαββάτων) i w tej frazie rzeczownik sabbaton, pełniący rolę dopełniacza został przetłumaczony na sabbat(u). Tę samą formę gramatyczną spotymamy w księdze Dziejów Apostolskich 16:13, gdzie fraza ἡμέρᾳ τῶν σαββάτων została również przetłumaczona na szabat, natomiast ta sama fraza: μιᾷ τῶν σαββάτων, z Dziejów Apostolskich 20:7 została przetłumaczona na „pierwszy dzień tygodnia”. Termin shabbathon (strong H7677) z którego wywodzi się σάββατον (Strong G4521) nie został w ST nigdy użyty na określenie tygodnia, ani też język grecki nie używa słowa σάββατον do oznaczenia tygodnia, co potwierdza Septuaginta, oraz Wulgata, w których do oznaczenia okresu siedmiu dni, czyli tygodnia używany jest wyraz hebdomadon:

„και αριθμησετε υμεις απο της επαυριον των σαββατων απο της ημερας ης αν προσενεγκητε το δραγμα του επιθεματος επτα εβδομαδας ολοκληρους” (Ks. Kapłańska 23:15, Septuaginta)

„numerabitis ergo ab altero die sabbati in quo obtulistis manipulum primitiarum septem ebdomadas plenas” (Ks. Kapłańska 23:15, Biblia sacra Wulgata )

Mia ton sabbaton:  Wiersze w których występują frazy: ”μία τῶν σαββάτων“ zostały w nowoczesnych przekładach Pisma Świętego przetłumaczone na „pierwszy dzień tygodnia”, co ma sugerować, że pierwsi chrześcijanie świętowali ten dzień jako pamiątkę zmartwychwstania Chrystusa. Słowo sabbaton jest rzeczownikiem dzierżawczym (Genetiv) liczby mnogiej i tego rzeczownika nie można przetłumaczyć na liczbę pojedynczą, jako ”pierwszy dzień tagodnia”. To samo dotyczy przyimka „mia”, który jest biernikiem rodzaju żeńskiego liczby mnogiej, i nie oznacza liczby porządkowej „pierwszy”, lecz jest liczebnikiem głównym, np: w jeden, lub jednego. Zdanie: ”pierwszy dzień tygodnia” skonstruowane przez tłumaczy jest manipulacją, ponieważ słowo: pierwszy gr. protos / πρῶτος, a także słowo: dzień gr. hemera / ἡμέρᾳ w tych frazach nie występują. Te fałszerstwa ukazuje również fraza z Mateusza 28:1, w której obok siebie wystąpują dwa jednakowe rzeczowniki sabbaton, lecz przetłumaczone zostały krańcowo różnie: pierwszy na szabat, a drugi na pierwszy dzień tygodnia. Ponieważ w dniu szabatu Chrystus Pan leżał w grobie (Ew. Jana 19:31), pobożne niewiasty przeczekały szabat, a wcześnie rano w dniu przaśników, które są paschalnymi szabatami mia ton sabbaton, udały się do grobu. Według rachuby biblijnego kalendarza Chrystus zmartwychwstał w drugim dniu przaśników, czyli w dniu podnoszenia snopa przez najwyższego kapłana, po dniu paschalnego szabatu, (Ks. Kapłańska 23:10-11 BT). Wielki gmach chrześcijańskiej teologii dowodzącej, że niedziela była rzekomo dniem odprawiania eucharystii, jest zbudowany na wielkim fałszerstwie, którym jest wcielenie do tekstu Pisma Świętego zdania: “pierwszy dzień tygodnia“

Fałszywa definicja słowa sabbaton, jest powodem zamieszania spowodowanym przez matactwo tłumaczy usiłujących stworzyć przesłanki do świętowania niedzieli. Ewenementem potwierdzającym te manipulacje jest fakt, że sabbaton został w Nowym Testamencie przetłumaczony jako tydzień tylko w tych frazach, które mówią o świętowaniu szabatu przez pierwszych chrześcijan: Mt. 28:1, Mk. 16:2, Mk. 16:9, Łk. 24:1; J.20:1; J. 20:19; Dzieje Ap. 20:7.

To jest oczywiste, że frazy NT, mówiące o świętowaniu szabatu przez wyznawców Chrystusa, były dla rzymskiego kościoła kłopotliwe, i rzucały cień na katolicką propagandę świętości dnia niedzielnego, przeto uległy deformacji i zostały zredagowane w myśl niedzielnej ideologii na pierwszy dzień tygodnia:

Ewangelia Mateusza 28:1:  W przekładzie Pisma Świętego Martina Lutra nie znajdujemy frazy „pierwszy dzień tygodnia”, lecz słowo „sabbath”, które jest rzeczownikiem liczby mnogiej  nie może być pretłumaczony na liczbę pojedynczą „pierwszy dzień tygodnia”

Am abend aber des Sabbaths / welcher anbricht am morgen des ersten Feiertages der Sabbathen / kam Maria Magdalena / vnd die ander Maria / das Grab zu besehen. (Mt. 28:1, (Martin Luther 1545)

Martin Luter przetłumaczył słowo sabbaton (σαββάτων) zgodnie z greckim oraz łacińskim tekstem, to znaczy, że dzień w którym niewiasty przyszły do grobu był szabatem żydowskich świąt: welcher anbricht am morgen des ersten Feiertages der Sabbathen, co dosłownie znaczy: “który świta o poranku pierwszego święta szabatów“. Marcin Luter dni, które następują po paschalnym Szabacie zgodnie z oryginalnym tekstem przełożył w liczbie mnogiej: der Sabbathen oraz świętami Feiertages, ponieważ są to co święta pszaśników. Oryginalny tekst nie zawiera żadnej sugestii, że tym dniem był pierwszy dzień tygodnia rzymskiego kalendarza, gdyż w tym czasie w Izraelu przestrzegany był kalendarz księżycowy, a dni poprzedzające szabat, były integralną częścią siódmego dnia szabatu i od tego dnia przyjęły swoją nazwę sabbathon. Mocny dowód, że niewiasty nie przyszły do grobu w pierwszym dniu tygodnia dostarcza nam również Wulgata, zredagowana przez Hieronima w roku 393, w której nie występuje fraza: “pierwszy dzień tygodnia“, lecz tylko słowa: in primam sabbati, odnoszące się do pierwszego dnia Świąt Prześników:

“vespere autem sabbati quae lucescit in primam sabbati venit Maria Magdalene et altera Maria videre sepulchru“ (Ewangelia Mt. 28:1, Wulgata)

Ewangelia Marka 16: 1 – 2:  Marek sprawozdaje, że niewiasty przyszły do grobu po zakończeniu szabatu w „mia ton sabbaton” (μιᾷ τῶν σαββάτων). Wyraz sabbaton jest rzeczownikiem dzierżawczym rodzaju nijakiego liczby mnogiej, to znaczy, że niewiasty przybyły do grobu w czasie jednego (an einem) z żydowskich świąt w czasie których jedzono tylko przaśny chleb. Także i w tym miejscu Martin Luter okazał się rzetelny, tłumacząc, że niewiasty przyszły do grobu: an einem Sabbther:

„VND da der Sabbath vergangen war / kaufften Maria Magdalena / vnd Maria Jacobi vnd Salome specerey / auff das sie kemen / vnd salbeten jn. Vnd sie kamen zum Grabe am einem Sabbather seer früe / da die Sonne auffgieng”. (Ew. Marka 16:1-2, Martin Luther 1545)

Maria Magadalena oraz druga Maria odczekały aż się skończy szabat, i w następny dzień po szabacie udały się do grobu, aby namaścić ciało Jezusa Chrystusa i chociaż namaszczenie ciała Pana Jezusa było dla pobożnych niewiast bardzo ważne, to ważniejsze było przykazanie Boże i zachowanie szabatu, dlatego namaszczenie ciała Jezusa postanowiły dokonać dopiero po szabacie, czyli w pierwszym dniu Święta Prześników, i to zachowanie się pobożnych niewiast dowodzi, że nic  nie było im wiadome, że po zmartwychwstaiu Pana Jezusa będzie świętowany pierwszy dzień tygodnia, ponieważ to byłby zupełny absurd, gdyż w tym czasie „pierwszy dzień tygodnia” jeszcze nie istniał, ponieważ w cesarstwie przestrzegany był kalendarz Juliański. W kalendarzu republiki rzymskiej, jaki był w użyciu w czasie Chrystusa nie było jeszcze niedzieli, jako ”pierwszego dnia tygodnia”, która została ustanowiona świętem państowym przez cesarza Konstantyna dopiero w 321 roku. Dni ośmiodniowego tygodnia nundinae, nie były oznaczone liczebnikami porządkowymi, (pierwszy itp), lecz były oznaczone literami alfabetu od A do H, i ten ośmiodniowy cykl powtarzał się permanentnie i powodował, że dni tygodnia noszące nazwy planetarnych bogów dryfowały i przesuwały się w swoje kolejności. Na nieregularną kolejność dni juliańskiego tygodnia wpływ miała też różna liczba dni miesiący, które nie dzieliły się przez liczbę osiem, jak liczył ośmiodniowy tydzień nundinae. Kalendarz juliański dopuszczał wiele wyjątkowych reguł, które były zarządzane doraźnie przez najwyższego kapłana miasta Rzymu – Pontifex Maximus co powodowało, że kalendarz juliański był nieprzewidywalny. Zatem twierdzenie, zwolenników niedzieli, że Chrystus zmartwychwstał w pierwszy dzień juliańskiego ośmiodniowego tygodnia, i że kolejność dni tygodnia od czasu stworzenia świata nie uległa zmianie, jest niesłychanym absurdem.

Ewangelia Marka 16:9:  Grecki tekst mówi, że Chrystus Pan wzmartwychwstał w jedno ze świąt szabatowych należących do świąt Paschy. (πρωῒ πρώτῃ σαββάτου) Również tę frazę Marcin Luter przetłumaczył zgodnie z greckim tekstem, i mówi o tych biblijnych świętach w liczbie mnogiej: der Sabbather :

„JHesus aber / da er aufferstanden war / früe am ersten tage der Sabbather / erschein er am ersten der Maria Magdalene / Von welcher er sieben Teufel ausgetrieben hatte”. (Ew.  Marka 16:9, Martin Luther 1545)

W nowoczesnych przekładach tę frazę sfałszowano, i w miejsce frazy: mia ton sabbton wstawiono zdanie: “pierwszy dzień tygodnia“ co potwierdza Wulgata świętego Hieronima:

„Surgens autem mane prima sabbati apparuit primo Mariae Magdalenae de qua eiecerat septem daemonia”. (Ew. Marka 16,9, Biblia sacra Wulgata)

Ewangelia Łukasza 24:1:  Niewiasty nie przyszły do grobu w “pierwszy dzień tygodnia“, jak twierdzą tłumacze nowoczesnych przekładów, lecz przyszły do grobu w jednym z szabatów (an der Sabbather einem), co dosłownie znaczy: w jednym z szabatów. Również i tę frazę Marcin Luter przetłumaczył zgodnie z prawdą:

„ABer an der Sabbather einem seer früe / kamen sie zum Grabe vnd trugen die Specerey / die sie bereitet hatten / vnd etlich mit jnen”. (Martin Luther 1545)

Ewangelia Jana 20:1:  Apostoł Jan sprawozdał, że niewiasty przyszły do grobu bardzo wcześnie po szabacie: <Τῇ δὲ μιᾷ τῶν σαββάτων Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ ἔρχεται πρωῒ > Ponieważ dzień szabatu kończy się zachodem słońca, niewiasty nie poszły do grobu w nocy, lecz przeczekały noc i o świcie udały się do grobu:

„AN der Sabbather einem / kompt Maria Magdalena früe / da es noch finster war / zum Grabe / vnd sihet / das der stein vom grabe hin weg war”.  (Ew. Jana 20:1, Martin Luther 1545)

Ewangelia Jana 20:19:  Zwolennicy niedzieli twierdzą, że Apostołowie zgromadzili się w pierwszy dzień tygodnia we Wieczerniku, aby świętować zmartwychwstanie Pana Jezusa. Temu twierdzeniu zaprzecza wielki święty katolicki Hieronim, który w Wulgacie napisał, że uczniowie w Wieczerniku zebrali się w szabat:

„Cum esset ergo sero die illo una sabbatorum et fores essent clausae ubi erant discipuli propter metum Iudaeorum venit Iesus et stetit in medio et dicit eis pax Vobis” (Ew. Jana 20,19, Biblia sacra Wulgata)

Apostoł Jan sprawozdaje, że powodem zebrania się uczniów w Wieczerniku był strach przed Żydami, a nie odprawienie nabożeństwa ku czci zmartwychwstania Chrystusa, ponieważ w tym czasie o zmartwychwstaniu Chrystusa uczniowie jeszcze nic nie wiedzieli, więc nie mogli świętować czegoś o czym nic nie wiedzieli. Uczniowie ukryli się we Wieczerniku przed żydami i zaryglowali drzwi:

„AM abend aber desselbigen Sabbaths / da die Jünger versamlet vnd die thür verschlossen waren / aus furcht fur den Jüden / kam Jhesus / vnd trat mitten ein / vnd spricht zu jnen / Friede sey mit euch”. (Ew. Jana 20:19 Martin Luther 1545)

Marek sprawozudaje, że gdy ucznim ukrywającym się we Wieczerniku dniesiono, że Chrystus zmartwychwstał, to nie chcieli w to uwierzyć, dlatego absurdem jest twierdzenie, że uczniowie we Wieczerniku świętowali zmartwychwstanie Chrystusa, w które nie wierzyli. To potwierdza również skarcenie uczniów przez Chrystusa, za to, że nie chcieli uwierzyć Magdalenie o jego zmartwychwstaniu:

„Ona poszła i oznajmiła to tym, którzy z nim przebywali, a którzy się smucili i płakali. Lecz oni, gdy usłyszeli, że żyje i że się jej ukazał, nie uwierzyli. W końcu ukazał się samym Jedenastu, gdy siedzieli za stołem, i wyrzucał im brak wiary i upór, że nie wierzyli tym, którzy widzieli Go zmartwychwstałego”  (Mk. 16:10-11.14)

Dzieje Apostolskie 20:7:  Łukasz autor Dziejów Apostolskich sprawozdaje, że zbór w Troadzie zgromadził się w dzień szabatu na nabożeństwo, tak jest napisane w greckim tekście:

„Ἐν δὲ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων συνηγμένων ἡμῶν κλάσαι ἄρτον ὁ Παῦλος διελέγετο αὐτοῖς, μέλλων ἐξιέναι τῇ ἐπαύριον, παρέτεινέν τε τὸν λόγον μέχρι μεσονυκτίου”. (Dzieje Ap. 20:7)

Ta fraza, jest niepodważalnym dowdem, że pierwotni chrześcijanie kilkanaście lat po zmartwychwstaniu Chrystusa zachowywali szabat zgodnie z przekazaniem Bożym. W nowoczesnych przekładach Pisma Świętego ten tekst został sfałszowany i w miejsce mia ton sabbaton wstawino słowa: „pierwszy dzień tygodnia”.  Na temat tej frazy, napisano już tysiące fałszywych rozpraw, aby zatrzeć i zniszczyć dowód, że pierwsi chrześcijanie zachowywali szabat. Ani jeden tekst Nowego Testamentu nie mówi, że pierwotni chrześcijanie zgromadzali się na nabożeństwa w pierwszym dniu tygodnia, lecz wszystkie mówią, że nabożeństwa pierwszych chrześcijan oddbywały się w szabat. Twierdzenie Kościoła katolickiego, że pierwotni chrześcijanie zgromadzali się w Troadzie w pierwszy dzień tygodnia, aby odprawiać eucharystię jest kłamstwem. Aby to kłamstwo podbudować dopuszczono się w nowoczesnych przekładach Pisma Świętego sfałszerstwa przez wstawienie do pism Nowego Testamentu frazy: „pierwszy dzień tygodnia”, lecz to fałszerstwo demaskują wcześniejsze przekłady Pisma Świętego. Wszystkie Biblie przetłumaczone w okresie Wielkiej Reformacji, a także katolicka Wulgata, jak również tłumaczenie Marcina Lutra, mówią, że uczniowe zgromadzili się w Szabat.

„AVff einen Sabbath aber / da die Jünger zusamen kamen / das Brot zu brechen / prediget jnen Paulus / vnd wolte des andern tages ausreisen / vnd verzoch das wort bis zu mitternacht”. (Dzieje Apostolskie 20:7, Martin Luther 1545)

Marcin Luter przekładając frazę 20:7 opierał się na Wulgacie Hieronima, wdług której uczniowie zebrali się na nabożeństwo w jednym z szabatów:  AVff einen Sabbath aber” ,  co znaczy dosłownie:  „a w jeden Szabat”, nie mówi tekst: „a w pierwszym dniu po Szabacie”,  lecz mówi: „a w jeden Szabat”. Profesorowie niedzielnej ideologii twierdzą, że Marcin Luter nie posiadał dostatecznej wiedzy, dlatego tę frazę błędnie przetłumaczył, lecz ci profesorowie są zmuszeni zaprzeczyć także wielu innym teologicznym autorytetom okresu Wielkiej Reformacji. Biblia szwajarskiego reformatora Zwingli (1534), a także Biblia Calvina (1551), a także Biblia Erazma z Roterdamu (1516), a także Biblia Gutenberga (1554), mówią, że uczniowie na nabożeństwo zebrali się w dniu szabatu. Faktem historycznym, o którym chrześcijaństwo całkiem zapomniało, jest męczeńska śmierć Williama Tyndele, którego  spalono  na stosie, za to, że przetłumaczył frazę 20:7 zgodnie z prawdą, że uczniowie w Troadzie zgromadzili się w szabat.   (Czytaj Wikipedia:  „William Tyndale”)

 On a saboth day the disciples came to gedger for to break bread, and Paul preached unto them (ready to depart on the morrow) and continued the preaching unto midnight„. (Acts 20:7, Tyndale New Testament)

Pierwszy list do Koryntian 16:2:  Wszystkie współczesne wydania Pisma Świętego frazę z listu do Koryntów 16:2, permanentnie fałszują, tłumacząc słowo < σαββάτου > jako “pierwszy dzień tygodnia“ mający rzekomo sugerować świętowanie niedzieli. Nie ma w tej frazie żadnego polecenia o zgromadzeniu się wiernych w Koryncie w dniu niedzielnym, jak to wmawiają teolodzy rzymskiego chrześcijaństwa swoim wiernym, lecz jest tylko polecenie apostoła Pawła, aby wierni w Koryncie swoje dobrowolne dary odkładali w swoich domach “u siebie“, a także, aby odkładali te dary już od pierwszego dnia księżycowego cyklu <κατα μιαν σαββατου>.

„Pierwszego dnia w tygodniu niech każdy z was odkłada u siebie i przechowuje to, co może zaoszczędzić, żeby składki wnoszono nie dopiero wtedy, kiedy ja przyjdę”. (1Kor. 16:2 Biblia Warszawska)

Chrześcijanie poza granicami Palestyny przestrzegali kalendarz biblijny, którego centralnym dniem jest Szabat dzień siódmy biblijnego cyklu, natomiast propagatorzy niedzieli interpretują rozporządzenie Pawła odkładania darów, jako dowód, że chrześcijanie rzekomo odprawiali niedzielne nabożeństwo, w czasie którego zbierali dary. W tej frazie nie ma też mowy o jakimkolwiek nabożeństwie odbywanym rzekomo w pierwszym dniu tygodnia. Paweł nie polecił przynosić tych darów do domu modlitwy, lecz polecił, aby wierni odkładali te dary w swoich domach, (u siebie) już na początku biblijnego tygodnia – κατα μιαν σαββατου. Tę fałszywą i błędną interpretację współczesnych teologów i propagatorów świętowania pierwszego dnia tygodnia obala Wulgata świętego Hieronima, w której nie znajdujemy frazy pierwszego dnia tygodnia, lecz znajdujemy: per unam sabbati:

“per unam sabbati unusquisque vestrum apud se ponat recondens quod ei beneplacuerit ut non cum venero tunc collectae fiant“ (1Kor. 16:2, Biblia sacra Wulgata)

Polecnie apostoła Pawła zbierania darów oparte jest na prawie ustanowionym przez Boga Izraela Jahwe, nakazującym składanie darów z płodów rolnych, według otrzymanego błogosławieństwa, czyli według obfitości urodzaju, tak jak to nakazuje słowo Boże. (Ks. Wyjścia 23:16-17: Ks. Pwt. 16:16-17). Na podstawie tego prawa Bożego praktykowanego w starym Izraelu Paweł polecił, aby chrześcijanie odkładali dary z płodów rolnych dla braci w Jerozolimie. (1Kor 16:1-3; 2Kor. 8:4), które następnie dostaroczno do Judei. (Dzieje Ap. 11:29; List do Rzymian 15:26)

Łamanie chleba: Łamanie chleba przez pierwszych chrześcijan katoliccy mistycy podnoszą jako dowód, że zbór apostolski sprawował “ofiarę“ mszy świętej podczas której łamany chleb przemieniał się rzekomo w rzeczywiste ciało Chrystusa. (Patrz artykuł: “Ofiara mszy świętej“) Twierdzenie katolików, że łamanie chleba przez pierwszych chrześcijan jest dowodem celebrowania przez nich eucharystii jest argumentem niespójnym, ponieważ ostateczne zdefiniowanie dogmatów eucharystycznych nastąpiło dopiero na soborze w Trydencie (1545-1563). Twierdzenie, że zbór w Troadzie zebrał się w niedzielę, aby sprawować rzekomo eucharystię jest nieprawdą, ponieważ to zgromadzenie rozpoczęło się w szabat i trwało aż do świtu następnego dnia. Powodem przedłużenia się tego nabożeństwa był pośpiech apostoła Pawła, który chciał o świcie udać się w podróż do Miletu. “… Paweł, który nazajutrz zamierzał odjechać, przemawiał do nich i przedłużył mowę aż do północy. (Dzieje Ap. 20:7). Zgromadzenie w troadzie przeciągnęło się aż do północy, i zakończyło się po zachodzie słońca, czyli pierwszego dnia po szabacie, a wczesnym rankiem w niedzielę apostoł Paweł udał się w uciążliwą drogę do Miletu. Gdyby apostoł Paweł czcił niedzielę i uznawałby ten dzień za święty, to pozostałby w Troadzie na niedzielnym nabożeństwie lecz Paweł udał się w pierwszy dzień tygodnia w uciążliwą podróż. Nieprawdą jest także twierdzenie, że pierwszy dzień tygodnia był dla pierwszych chrześcijan rzekomo dniem eucharystii, ponieważ łamanie chleba praktykowane było także w inne dni. Zwyczaj łamania chleba przez pierwotnych chrześcijan miał charakter czysto biesiadny i nie był aktem magicznym ani misteryjnym, tak jak orzekają to katolickie sobory. Natomiast celem biesiad zwanych przez pierwotnych chrześcijan łamaniem chleba, było wewnętrzne duchowe zespolenie, dające naśladowcom Chrystusa poczucie bezpieczeństwa, wyrażające się w solidarności i okazywaniu wzajemnej życzliwości i wzajemnym utwierdzaniu się w wierze.

Codziennie trwali jednomyślnie w świątyni, a łamiąc chleb po domach, przyjmowali posiłek z radością i prostotą serca. (Dzieje. Ap. 2:46).

Identyfikowanie się katolików z praktyką łamania chleba przez chrześcijan w Troadzie jest przewrotne i nie jest spójne z faktami historycznymi. Jak widomo synod w Laodycei (363-381) ustanowił i ogłosił regorystyczne zakazy odbywania w domach sobotnich nabożeństw i łamania chleba, a za niesubordynację ekskomunikowano chrześcijan i wypędzano ich z kraju oraz konfiskowano ich majątki. Kanony ogłoszone przez synod w Laodycei są dowodem, że łamanie chleba przez chrześcijan, których nazywano żydami nie odbywało się w pierwszy dzień tygodnia, lecz w dniu szabatu:

Kanon XXIX:  „Chrześcijanie nie powinni judaizować i próżnować w sobotę, ale powinni pracować w tym dniu; powinni szczególnie uczcić Dzień Pański będąc chrześcijanami, i jeśli to możliwe, nie pracować w tym dniu. Jeśli jednak będą judaizować w tym dniu zostaną odłączeni od Chrystusa” (Anatema) (Rada synodu w Laodycei 363) .

Kanon XXXIX:  ”Jest zabronione prześny chleb od Żydów przyjmować i mieć udział w ich bezbożności” (Rada synodu w Laodycei 363).

Kanon XXXVII:  “Jest zabronione przyjmować od Żydów oraz heretyków posłane w darze części z ich uczty i razem z nimi się obżerać“ (Rada synodu w Laodycei 363-381).

Odstępstwo Protestantyzmu: Tego samego fałszerstwa dopucili się spadkobiercy Wielkiej Reformacji, którzy pod pretekstem stylistycznach poprawek sfałszowali wszystkie teksty, które dowodzą, że pierwotni chrześcijanie zachowywali dzień szabatu. Księga Dziejów Apostolskich świadczy, że chrześcijanie obywali swoje nabożeństwa w dzień szabatu (Dziej AP. 20:7), co Marcin Luter przetłumaczył: AVff einen Sabbath aber, lecz spadkobiercy“ Wielkiej Reformacji dopuścili się zdrady swojego duchowego przywódcy, i sfałszowali jego Biblię wpisując w miejsce szabatu słowa: pierwszy dzień tygodnia. Od roku 1892, w którym pierwsza zrewidowana Biblia Lutra została wydana, nie ukazała się już żadna Biblia Lutra według pierwotnego tekstu z roku 1545. Wszystkie teksty w zrewidowanych protestanckich bibliach zostały na korzyść świętowania niedzieli zrewidowane, czyli sfałszowane.

Nadejście dnia Pańskiego Apokalipsa 1:10:  Księga Objawienia apostoła Jana przepowiada nadejście dnia sądu, czyli nadejście dnia Pańskiego, w którym ziemia zostanie porążona w ogniu:

„A dzień Pański [ δὲ ἡμέρα κυρίου] nadejdzie jak złodziej; wtedy niebiosa z trzaskiem przeminą, a żywioły rozpalone stopnieją, ziemia i dzieła ludzkie na niej spłoną”. (2Piotra 3:10, Biblia Warszawska)

Zwolennicy czczenia niedzieli powołują się na frazę z księgi Apokalipsy, 1:10, jako dowód, że dzień Pański “τῇ κυριακῇ ἡμέρᾳ“ jest katolicką niedzielą:

„ἐγενόμην ἐν πνεύματι ἐν τῇ κυριακῇ ἡμέρᾳ, καὶ ἤκουσα ὀπίσω μου φωνὴν μεγάλην ὡς σάλπιγγος” (Apokalipsa 1:10)

Tej spekulatywnej interpretacji zaprzeczają paralelne teksty Pisma Świętego. Oryginalny tekst grecki: κυριακῇ ἡμέρᾳ, nigdzie w Nowym Testamencie nie odnosi się do niedzieli, lecz zarówno apostoł Piotr, (2Piotra 3:10), jak również apostoł Paweł, kuriake hemera odnoszą do przyszłego dnia aschotologicznego:

„Sami nazbyt dobrze wiecie o tym, że dzień Pański [ ὅτι ἡμέρα κυρίου] nadejdzie tak jak złodziej w nocy”. (1Tes. 5:2)

O tym dniu Pańskim prokują prorocy (Izaj. 13:6; Joel 2:1) o tym dniu mówił także apostoł Piotr w dzień zesłania Ducha Świętego:

„Słońce przemieni się w ciemność, A księżyc w krew, zanim przyjdzie dzień Pański [ ἐλθεῖν ἡμέραν κυρίου ] wielki i wspaniały”. (Dzieje Ap. 2:20)

Zwolwnnicy niedzieli twierdzą, że apostoł Jan objawienie otrzymał w niedzielę, i to jest dowodem że niedziela jest teraz w Nowym Testamebcie dniem odpoczynku. Interpretatorzy tej spekulacji nie chcą zaakceptować pralelnych fraz z Pisma Świętego mówiących o dniu Pańskim i przyjąć interpretacji apostołów Piotra i Pawła, którzy używając sformułowania: ἐλθεῖν ἡμέραν κυρίου, wyjaśnili o jaki dzień Pański się rozchodzi. Sformułowanie: ἐλθεῖν ἡμέραν κυρίου (Mal. 4:5 LXX), nie jest nowe, ono było już użyte w czasach Starego Testamentu przez proroka Malachiasza, jest wobec tego skończonym absurdem twierdzić, że Malachiasz, a także Piotr i Paweł mówili i prorokowali o jakimś „pierwszym dniu tygodnia”.

Oto, Ja wam poślę Elijasza proroka, pierwej niż przyjdzie on wielki i straszny dzień Pański, (Mal. 2:5 Biblia Tysiąclecia).